در اواسط قرن بیستم، مجموعه‌ای از کشورهای جنوب آسیا به طور جمعی تجربه رهایی از استعمارگران را داشتند. دوره‌ای که پس از آن آغاز شد، عصری از ایده‌ها و فلسفه‌ها برای آینده‌ای نو را برانگیخت. در این دوران، معماران نقش محوری در خلق سازه‌های مدرن داشتند که هویت پسااستعماری، پسااستقلال و پسامپراطوری این کشورها را تعریف می‌کرد. معماران جنوب آسیایی از طراحی به عنوان ابزاری برای بیان چشم‌اندازهای امیدوارکننده اجتماعی استفاده کردند. با وجود این موفقیت، از تاثیر معماران زن در شکل‌دهی به تاریخ جنوب آسیا کمتر گفته شده است.