تهران بیشتر از بچه‌ها، خودروهایش را دوست دارد. بیشتر از پارک و زمین بازی به فکر اتوبان و خیابان است و بیشتر از کالسکه و دوچرخه، به موتورسیکلت‌هایش توجه دارد. شاهد این گزاره‌ها کودکانی هستند که در فصل فراغت از مدرسه می‌خواهند در شهر وقت‌گذرانی کنند، اما نمی‌توانند. بیش از یک‌ونیم میلیون کودک و نوجوان زیر ۱۵ سال، براساس گزارشی که بازوی مطالعاتی مدیریت شهری منتشر کرده است، «شهروندان نامرئی» هستند و حتی ساختاری مانند «شهر دوستدار کودک»، با مصوبات و ابلاغیه‌های نهادهای بالادستی، نتوانسته است آن‌ها را در نظام برنامه‌ریزی شهری، شهروند کامل به حساب بیاورد.