ایرانیان هزاران سال پیش با آب نه‌تنها زیستند، بلکه تمدن ساختند؛ از اساطیر زرتشتی که آب را مقدس می‌دانستند تا باستان‌شناسانی که نخستین نشانه‌های کشاورزی و یکجانشینی را در فلات ایران یافته‌اند. تاریخ فرهنگی آب در این سرزمین، تاریخی است از احترام، خرد و همیاری. با این‌همه اما بحران کم‌آبی موضوع تازه‌ای در کشور ما نیست و سال‌هاست از آن گفته می‌شود. حتی پیش از فاجعه و در دهه‌های دورتر هم افرادی از حوزه علوم انسانی مانند محمدابراهیم باستانی پاریزی نسبت به آنچه که موجب بی‌آبی می‌شود، هشدار داده بودند. روز شنبه، دهم خردادماه، نخستین نشست از سلسله‌نشست‌های «کرآبی» با موضوع تاریخ فرهنگی آب در ایران برگزار شد. این برنامه با نمایش مستند «تالان» ساخته «محمدصادق دهقانی» همراه بود که زخم‌های امروز بر پیکر طبیعت را بازخوانی کرد و از فاجعه کم‌آبی که با آن مواجه‌ایم، گفت. در این نشست «ژاله آموزگار»، پژوهشگر فرهنگ و زبان‌های باستانی و «مرتضی فرهادی»، جامعه‌شناس و مردم‌شناس از پیشینه ایرانیان و آنچه بودیم، گفتند. «داریوش رحمانیان» هم درباره کرآبی چندین دهه در ایران سخنرانی کرد و در گفت‌وگو با «پیام ما» توضیح داد که چرا توسعه پایدار بدون آب و نگاه تاریخی به آن بی‌معناست.

نهمین کنفرانس ملی فرهنگ سازمانی با رویکرد «پویایی در فرهنگ مشارکتی پایدار» و نهمین جایزه «مسئولیت اجتماعی مدیریت (MSR Award)» به همت انجمن مدیریت ایران برگزار شد. این رویداد که برای بررسی چالش‌ها و فرصت‌های موجود در فرهنگ سازمانی و مسئولیت اجتماعی مدیریت برگزار شد، با سخنرانی‌ اساتید و کارشناسان حوزه مدیریت همراه بود. سخنرانان با تأکید بر اهمیت آموزش مدیران دولتی و فرهنگ مشارکتی، نیاز و ضرورت توجه بیش‌ازپیش به باید و نبایدهای توسعه پایدار را متذکر شدند.