هر سال هزاران نفر در جاده‌ها و ارتفاعات ایران جان خود را از دست می‌دهند و شمار بیشتری با معلولیت‌های مادام‌العمر به زندگی ادامه می‌دهند؛ حوادثی که بخش بزرگی از آنها با رعایت قوانین، توجه به هشدارهای هواشناسی و امدادی و آموزش اصول ایمنی قابل‌پیشگیری است. بااین‌حال، نادیده‌گرفتن هشدارها، ضعف فرهنگ ایمنی، وابستگی بدون دانش به تجهیزات و تکنولوژی، بازدارنده‌نبودن قوانین و کمبود زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی، همچنان دامنه قربانیان جاده‌ها و طبیعت را گسترده‌تر می‌کند. پشت آمار کشته‌شدگان و مصدومان، انسان‌هایی با زندگی، خانواده و رؤیاهای ناتمام قرار دارند؛ قربانیانی که نباید تنها به یک عدد در گزارش‌های رسمی تبدیل شوند.