توقیف، قاچاق و سانسور هنوز هم در یک سناریوی کشدار و چندین‌ساله، مسئله سینمای ایران هستند. هر سال، فیلم‌های بسیاری پشت سد مجوزها متوقف می‌شوند، برخی آثار فقط به چند اکران محدود در جشنواره‌ها بسنده می‌کنند و امیدی به نمایش رسمی آنها نیست و قاچاق فیلم‌ها هم تبدیل به معضل جدی‌تری شده است. در چنین شرایطی، سینماگران یا عطای فیلمسازی را به لقای آن می‌بخشند یا به ساخت فیلم‌های تجاری روی می‌آورند. عده‌ای هم ترجیح می‌دهند خارج از مرزها به فعالیت خود ادامه دهند. درعین‌حال، فیلم‌های داخلی همچنان با محدودیت‌های موضوعی مواجه‌اند. این درحالی‌است که سینمای جهان به مسائلی روزی همچون تغییراقلیم و بحران‌های اجتماعی می‌پردازد، اما در ایران هنوز هم در اکثر موارد روایت‌های تکراری و محتاطانه روی پرده به نمایش درمی‌آیند. سینمای ایران در یک سال اخیر چه مسیرهایی را طی کرده؟ آیا امیدی به تغییر وجود دارد؟ با «احمد طالبی‌نژاد»، منتقد سینما، وضعیت سینمای ایران را در سالی که رو به پایان است، مرور کردیم.

مالکان سینما پارس پس از چند سال تعطیلی آن را به صورت یکجا به فروش می‌رسانند.

نرگس آبیار کارگردان سینما با انتشار نامه‌ای از غضویت در شورای پروانه نمایش استعفا داد.

راه‌اندازی مجدد جشنواره‌ای با موضوع محیط‌زیست

از «شب قوزی» تا «علت مرگ: نامعلوم»، در جستجوی روشنایی در تاریکی اجتماع

|پیام ما| وزیر پیشنهادی وزارتخانۀ فرهنگ و ارشاد، دومین شخص از وزرای پیشنهادی کابینۀ دولت چهاردهم بود که هیچ مخالفی نداشت. پیش از او «علیرضا کاظمی»، وزیر پیشنهادی آموزش‌وپرورش بود که هیچ نماینده‌ای در مخالفت با او سخن نگفت و دیروز سی‌ام مردادماه، پس از اینکه نه موافقان و نه مخالفان دربارۀ هیچ‌کدام از برنامه‌های «سیدعباس صالحی» صحبت نکردند، او بعد از قرائت گزارش کمیسیون فرهنگی، از برنامه‌های خود دفاع کرد.

وزیر پیشنهادی فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: ۶۵ درصد زنان ایرانی در سال ۵۵ بی‌سواد بودند، اما انقلاب اسلامی نقش جهشی در حوزه زنان داشت و سهم انقلاب اسلامی در حوزه زنان بسیار اساسی عمیق و ژرف است و در سال ۹۵، ۹۳.۴ درصد زنان باسوادند، در سال ۱۳۴۹ در کل ایران ۱۹۰ هزار دانشجوی دختر داشتم اما در سال ۱۴۰۰، یک و نیم برابر دانشجوی دختر داریم و این یعنی جامعه زنان ایرانی تحول یافته‌اند و ما نمی‌توانیم آنها را نبینیم.