با وجود وعده‌های مکرر برای شفاف‌سازی، گزارش‌های ارزیابی اثرات محیط‌زیستی پروژه‌ها همچنان پشت درهای بسته‌اند. این گزارش‌ها مبنای تصمیم‌گیری درباره پیامدهای یک پروژه بر محیط‌زیست و زندگی ذی‌نفعان‌اند و دسترسی به آن‌ها، پیش‌شرط نقد کارشناسی و مشارکت مردم در تصمیم‌گیری است؛ اما در کشور ما هنوز سازوکار الزام‌آوری برای انتشار عمومی آن‌ها وجود ندارد. به گفته کارشناسان، این روند مردم و جوامع محلی را از فرایند ارزیابی حذف کرده است. همچنین کیفیت گزارش‌ها و تصمیم‌های مبتنی بر آن‌ها دیگر در معرض نقد و سنجش عمومی قرار نمی‌گیرد. دراین‌میان، یکی از اعضای شورای عالی حفاظت محیط‌زیست معتقد است افرادی از نبود شفافیت در فرایند ارزیابی سود می‌برند.

سال‌هاست که روایت غالب درباره بحران آب در ایران، روایتی مهندسی است؛ روایت سدها، کانال‌ها، سامانه‌های نوین آبیاری و فناوری‌هایی که قرار است مصرف آب را کاهش دهند. هر بار که از بحران آب سخن گفته می‌شود، نخستین راهکارهایی که به ذهن می‌رسد، توسعه آبیاری تحت فشار، افزایش بهره‌وری انتقال آب یا استفاده از تجهیزات جدید است؛ گویی بحران صرفاً مسئله‌ای فنی است که با ابزارهای فنی قابل‌حل خواهد بود. اما امروز، در میان پژوهشگران مدیریت منابع آب، روایت دیگری در حال پررنگ‌شدن است؛ روایتی که می‌گوید مسئله اصلی نه کمبود فناوری، بلکه ضعف حکمرانی آب است. از این منظر، فناوری تنها زمانی می‌تواند به نجات منابع آب کمک کند که در دل یک نظام تصمیم‌گیری شفاف، داده‌محور و پاسخ‌گو قرار گیرد. در غیر این صورت، حتی پیشرفته‌ترین تجهیزات نیز ممکن است تنها شکل مصرف آب را تغییر دهند، نه سرنوشت آن را.

به‌بهانه صدسالگی« اسکندر فیروز»