سوگ این روزها تمام نمی‌شود. اندوه و رنج در هوا معلق است و ما فقط برای یک نام سوگواری نمی‌کنیم؛ برای تداوم فقدان‌ها سوگواریم. در چنین روزهایی، سوگواری از یک آیین خانوادگی به تجربه‌ای جمعی تبدیل شده و مرز میان عزای ما و عزای دیگران فرو ریخته است. اندوه معنای دیگری پیدا کرده و عزاداری به آیینی تمام‌نشدنی بدل شده که در آن جامعه می‌کوشد رنج خود را بلند و عمومی بیان کند. بسیاری از آیین‌های سوگواری که امروز می‌بینیم، تاریخی طولانی دارند. «ژیلا مشیری»، پژوهشگر پژوهشکده مردم‌شناسی، از لایه‌مند بودن الگوی سوگواری در ایران و آداب و آیین‌های آن در طول تاریخ می‌گوید.

«زنجیرزنی» یکی از آیین‌های مشهور و مهم در مراسم سوگواری محرم و عاشوراست و در بسیاری از کشورهای اسلامی با جوامع شیعه‌نشین به‌ویژه در ایران، جایگاه مهمی دارد. این درحالی‌است که در ایران، شهرها و مناطق مختلف، سبک‌ها و سنت‌های منحصربه‌فرد خود را برای این مراسم دارند و برخی از آن‌ها حتی به ثبت ملی هم رسیده‌ و در انتظار یک فرصت برای ثبت جهانی هستند. از جمله آیین زنجیرزنی یکپارچۀ هیئت‌های مذهبی شهر «ابرکوه» که بیش از ۲ قرن سابقۀ تاریخی دارد و سال ۹۲ هم در فهرست آثار میراث معنوی به‌عنوان یک میراث ارزشمند ناملموس ثبت شده است.