از آن کابوس ۱۲ثانیه‌ای که شهر را تبدیل به تلی از خاک کرد، ۲۱ سال می‌گذرد. آن روز، صبحِ مردم بم با یک کابوس طولانی شروع شد. کابوسی که بوی مرگ و اشک و داغ می‌داد. حالا ۲۱ سال گذشته و بم زلزله پنجم دی‌ماه ۱۳۸۲ را به‌عنوان بخشی از تاریخ خود پذیرفته است. تاریخی که نه‌فقط اهل بم که بسیاری از مردم جهان آن را به‌خاطر دارند. مردمی که داغ بم قلبشان را فشرد. بعضی راهی شهر زلزله‌زده شدند تا کاری کنند. بعضی سال‌ها پاگیر بم شدند و ماندند و کاری کردند کارستان. «اسکندر مختاری» یکی از همان آدم‌هاست که در روزهای ابتدایی پس از زلزله به بم رفت و ماند و نقش پررنگی در احیای ارگ ایفا کرد. مدیر پروژه نجات‌بخشی ارگ بم، در گفت‌وگو با «پیام ما» از تجربه آن شش سال می‌گوید و آن را تجربه‌ای موفق در حوزه مدیریت بحران میراث فرهنگی می‌داند، تجربه‌ای که می‌توانست سرنوشتی بهتر داشته باشد.

بم همانقدر که در فوتبال زنان حرف برای گفتن دارد، دردهای زیادی را هم در خود پنهان کرده است. ۲۰ سال قبل در زلزلهٔ پنجم دی‌ماه تمام اعضای تیم فوتسالی که «مرضیه جعفری»، سرمربی حال حاضر خاتون بم، آن را ساخته بود در زلزله از دست رفتند. او سالها بعد دربارهٔ آن فاجعه به روزنامهٔ «جام جم» گفت: «به یاد تیمی که در زلزله از دست دادیم، سراغ دخترهایی رفتم که هنوز در شوک مرگ عزیزان خود بودند. باید از سوگواری عبور می‌کردیم. کم‌کم تیم فوتبال دختران بم تشکیل شد. دست هم را گرفتیم و دور هم جمع شدیم» اما گویی که سوگ با بمی‌ها همزاد است. اکنون در سالگرد این فاجعهٔ بزرگ یک‌بار دیگر شهر بم و مرضیه جعفری در عزای از دست رفتن بازیکن جوان تیم فوتبال خاتون یعنی «ملیکا محمدی» سیاه‌پوش شدند.