قربانی‌کردن بخشی از حال‌وهوای محرم است. گوسفندی که مقابل هیئت یا جلوی خانه ذبح می‌شود، نشانه ادای نذر و طلب برکت باقی مانده؛ رسمی که نسل به نسل منتقل شده و با خاطرات عزاداری، تقسیم گوشت نذری و همسایگی‌های قدیمی گره خورده است. اما این صحنه که برای بخشی از جامعه ایرانی حال‌وهوای سنت را پررنگ می‌کند، برای برخی دیگر با دغدغه‌های بهداشتی و مقتضیات زندگی شهری پیوند خورده است. حالا با تأکید برخی استان‌ها بر ممنوعیت ذبح دام در معابر و اصرار دامپزشکی بر انجام قربانی در مراکز مجاز، پرسشی قدیمی دوباره مطرح شده است: آیا قربانی لزوماً به خیابان و معبر گره خورده است؟