بعد از روزها و هفته‌ها و ماه‌ها سکوت، آدم‌ها یکی‌یکی دارند روزگار رفته را حکایت می‌کنند. روایت‌هایی از جنگی دوازده‌روزه، زمستانی خونین و دوباره چهل روز بمباران و بازی جنگ و آتش‌بس. بر ما که نوروز را زیر آتش گذراندیم چه گذشت؟ چه نامی می‌توان بر تمام روزهای رفته گذاشت؟ راویان استنباط خود را از آنچه شد، تصویر می‌کنند و تاریخ در روایت‌هایشان تجلی پیدا می‌کند. دانسته‌های ما از واقعه، برآمده از همین روایت‌هاست؛ اما هنوز روایت‌های ناشنیده بسیار است. چه چیز راویان را به سکوت کشاند؟ چه کسی آنها را مرعوب و سرکوب کرد؟ این گزارش درباره اهمیت روایت و موضع‌گیری بدون ترس از دیگری است. روایت‌ها به تعداد راویان متکثرند؛ اما در دالان سکوت گرفتار شده‌اند؛ در این باره گفت‌وگوهایی پیش روست با «مهدی سلیمانیه»، «مهسا اسدالله‌نژاد» و «علی‌اصغر سیدآبادی» که جامعه‌شناس، پژوهشگر و نویسنده‌اند.

تصور کنید نخی نامرئی، یک کشاورز در دشت‌های باستانی ایران را به بیماری در لندنِ امروزی پیوند زده باشد. آنچه امروز در مطب پزشکان به‌عنوان اختلالات خودایمنی یا حساسیت‌های غذایی شناخته می‌شود، روزگاری «زرهِ ژنتیکی» اجداد ما در برابر طاعون و سل بوده است. تحلیلِ سنت‌شکنِ ۲۲ هزار ژنوم باستانی توسط تیم «دیوید رایش»، فراتر از نقشه‌های مهاجرت، حالا به عمقِ خون و استخوانِ ما نفوذ کرده تا ثابت کند بدن انسان، نه یک ماشینِ کامل، بلکه موزه‌ای زنده از نبردهای ناتمامی است که تاریخ سلامت بشر را از نو می‌نویسد.