با وجود چهار دهه سابقه قانونی مناسب‌سازی در ایران، موانع شهری همچنان تردد مستقل افراد دارای معلولیت را محدود می‌کند. از یک‌سو، به‌رغم تصریح قانون، همچنان مناسب‌سازی در برخی سامانه‌های حمل‌ونقل مانند مترو به‌کندی پیش می‌رود؛ چنان‌که براساس آمارهای رسمی، تنها ۳۳ درصد از ایستگاه‌های متروی تهران مناسب‌سازی شده‌اند. از سوی دیگر، معابر جدید نیز به‌دلیل نگاه هزینه‌فایده به معلولیت، دسترسی معلولان را نه‌تنها تسهیل نکرده، بلکه آن را دشوارتر کرده‌اند. فعالان حقوق افراد دارای معلولیت، ضعف نظارت، اجرا نشدن مصوبات و نگاه هزینه‌محور به معلولیت را از عوامل تداوم این وضعیت می‌دانند. این نشان می‌دهد فاصله میان قوانین مصوب و دسترسی واقعی شهروندان همچنان پابرجاست.