دولت از «انقلاب خورشیدی» می‌گوید؛ از طرحی نو برای نصب صدها هزار سامانه خورشیدی کوچک روی پشت‌بام خانه‌ها، گامی برای بهره‌گیری از آفتاب همیشه حاضر ایران. درحالی‌که تیترها نوید تحولی بزرگ می‌دهند، فعالان حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر از مسئله دیگری سخن می‌گویند: سردرگمی، نبود مشوق اقتصادی، انحصارطلبی دولت و نگرانی از تبدیل این فرصت به وارداتی گسترده و بی‌ثمر. در دل این هیاهو، صداهایی از بدنه کارشناسی کشور شنیده می‌شود. سه روایت از سه کنشگر حوزه انرژی را مرور می‌کنیم؛ کسانی که از دل میدان و تجربه می‌گویند چرا خورشید هنوز به خانه‌ها نرسیده و برای رسیدنش چه چیزی لازم است.

باوجود موقعیت ویژه ایران برای بهره‌مندی از انرژی خورشیدی، بادی و انواع انرژی‌های پاک، سهم واقعی تجدیدپذیرها در تأمین برق کشور حدود ۰.۷ درصد است. دولت چهاردهم اکنون با افزایش ۵۳ درصدی قیمت خرید تضمینی برق خورشیدی در آغاز سال ۱۴۰۴، قصد دارد سرمایه‌گذاری در این بخش را ارتقا دهد و عقب‌ماندگی خود از برنامه هفتم توسعه را جبران کند، نرخ‌هایی که البته هنوز اختلاف فاحشی با نرخ معاملات حقیقی انجام‌شده در بورس اوراق بهادار دارند. این عقب‌ماندگی در شرایطی است که معاون برنامه‌ریزی و نوآوری ساتبا از افزایش ۲۰ هزار مگاواتی صدور پروانه جدید ساخت نیروگاه‌های تجدیدپذیر از ابتدای دولت خبر داده است پروانه‌هایی که فقط صادر شده‌اند و هنوز یک‌بیستم آنها هم عملیاتی نشده است.