نه برج‌های بلند به چشم می‌آیند و نه رنگِ آبی آسمان؛ کسی حتی به کوه‌های قهوه‌ای در پس‌زمینه تصویر هم توجهی نمی‌کند. چشم‌ها فقط به دنبال درختانِ از تنه قطع‌شده و روی زمین آوارشده پارک جنگلی چیتگر است. درختان چیتگر در چند سال اخیر بارها سوژه فیلم، تصویر و گزارش خبری شدند. این‌بار بولدوزرها به پارک آمدند، خاک را زیرورو و درختان را از ریشه جدا کردند. مسئولان می‌گویند درختان بیمارند، شهروندان اما با هر قطع درخت، مرگ بخشی از خاطرات خود را به چشم می‌بینند. چه بلایی بر سر چیتگر آمده است؟

برای توضیح خشکیدگی چیتگر، انگشت اتهام به‌سوی خاک نشانه رفته است؛ گویی درختانی که چند دهه در این پهنه ریشه دوانده‌اند، از همان ابتدا محکوم به زوال بوده‌اند. چنین روایتی با برجسته‌کردن محدودیت‌های طبیعی زمین، نقش کاستی‌ها و تصمیم‌های مدیریتی را در سرنوشت چیتگر به حاشیه می‌راند؛ از حقابه‌ای که سال‌ها به این پهنه نرسید تا الگوی توسعه‌ای که در تهرانِ گرفتار کم‌آبی، همچنان بر گسترش ساخت‌وساز تکیه دارد. پرسش اینجاست: آیا می‌توان خشکیدگی چیتگر را صرفاً به خاک نسبت داد، بی‌آنکه درباره سهم مدیریت و اولویت‌های توسعه شهری پرسید؟ آیا می‌توان نقش فضای سبز را در زیست‌پذیری کلان‌شهری مانند تهران، مستقیم و غیرمستقیم زیر سؤال برد؟«پیام ما» در گفت‌وگو با «هومن روانبخش»، رئیس بخش تحقیقات جنگل مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، ادعای نامناسب‌بودن خاک را در کنار سابقه کم‌آبی و ضعف نگهداری از پارک بررسی می‌کند.