سه نهاد کشور از وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خواسته‌اند اموال «پژوهشکده هنرهای سنتی» را جابه‌جا کند. اما مسئله فقط این وزارتخانه و کارکنان آن نیست. چرا سه نهاد مختلف چنین درخواستی مطرح کرده‌اند؟ چگونه در میان ویرانی‌های جنگ، انتقال اموال این پژوهشکده اهمیت یافته است؟ اگر به گفته «سیدرضا صالحی‌امیری»، وزیر میراث فرهنگی، هدف از این جابه‌جایی حفاظت از آثار در برابر پیامدهای جنگ بوده، چرا پیش‌تر کمبود فضای استقرار کارکنان جدید وزارتخانه علت انتقال اعلام شده بود؟ چرا وزیر، نگرانی فعالان صنایع‌دستی درباره آسیب‌های احتمالی این جابه‌جایی را حاشیه می‌داند؟

فرایند بررسی پرونده‌های نامزد ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو، هم‌زمان با برگزاری چهل‌وهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی در شهر بوسان کره‌جنوبی آغاز شد. در این نشست، نمایندگان ۲۱ کشور عضو کمیته درباره ثبت ۳۰ اثر جدید، وضعیت حفاظت از ۱۴۷ اثر ثبت‌شده و راهکارهای صیانت از میراث فرهنگی و طبیعی جهان تصمیم‌گیری می‌کنند.

| پیام ما | وقتی جنگ هشت‌ساله آغاز شد، «اسماعیل یغمایی» بود که برای تخلیه موزه شوش دست‌به‌کار شد. او در شرایط دشوار آن روزها، با وسواس بسیار از آثار تاریخی حفاظت کرد و پس از پایان جنگ نیز در بازسازی محوطه‌های آسیب‌دیده نقش داشت. اکنون که کشور درگیر جنگ دیگری است و میراث تاریخی ایران، به‌ویژه در جنوب کشور، با بمباران دشمن تهدید می‌شود، باستان‌شناس عاشق این خاک را از دست داده‌ایم؛ باستان‌شناسی که زندگی خود را بی‌وقفه وقف تاریخ ایران کرد.

بافت تاریخی شیراز از جنگ آسیبی ندیده و طرح بین‌الحرمین نیز گسترش نیافته است. اما برای کنشگران میراث فرهنگی، نگرانی‌ها همچنان پابرجاست. چالش‌هایی مانند مرمت نیمه‌تمام خانه‌های تاریخی زیر فشار هزینه‌ها، دغدغه آسیب‌های پنهان ناشی از حفاری مترو و تهدیدهای ناشی از پروژه‌های عمرانی، همچنان یکی از ارزشمندترین بافت‌های تاریخی کشور را در معرض خطر قرار می‌دهد.