تهران، به‌عنوان کلان‌شهری در دامنه‌های جنوبی البرز، فارغ از هویت اجتماعی، سیاسی و کالبدی امروز آن، پیش از هر چیز پهنه‌ای جغرافیایی با ویژگی‌های طبیعی منحصربه‌فرد است. این سرزمین، با توپوگرافی ویژه، فرازونشیب‌های طبیعی و شبکه‌های زیستی درهم‌تنیده، نه‌تنها از ارزش‌های زیبایی‌شناختی برخوردار است، بلکه از منظر کارکردهای اکولوژیک و پایداری محیطی نیز اهمیتی کم‌نظیر دارد.