سوزش چشم و تنگی نفس را هرچند اهالی زرقان طی سال‌های گذشته بارها تجربه کرده‌اند، اما در هفته‌های گذشته بویی را شب‌ها استشمام می‌کنند که جدید است؛ بوی گاز است یا مواد شیمیایی؟ نمی‌دانند و تاکنون هم پیگیری‌هایشان از محیط‌زیست و علوم پزشکی بی‌اثر بوده، اما چشم‌هایشان می‌سوزد و نفسشان تنگ‌تر از همیشه است. آنها نه حالا، که دهه‌ها پیگیر آلودگی گسترده شهرشان بوده‌اند؛ شهری در ۳۰ کیلومتری شیراز، تکیه‌داده به رشته‌کوه زاگرس و تنه‌به‌تنه با پارک ملی بمو. همان‌جایی که چشمه‌هایش به‌دلیل فعالیت گسترده صنایع خشک شدند و هیچ گزارشی از تأثیر این حجم از آلودگی بر حیات‌وحش و زیستگاهش در دست نیست. اهالی می‌گویند گزارشی از تأثیر سالیان زندگی در مجاورت حجم بزرگی از صنایع پالایشگاهی و شیمیایی بر زیست آنها هم وجود ندارد و با آنکه بارها خواسته‌اند علوم پزشکی و محیط‌زیست دراین‌باره تحقیق کنند، هیچ‌کدام آماری نمی‌دهند. آنها اما می‌گویند با چشم خود مرگ‌های فراوان بر اثر سرطان و خودکشی را دیده‌اند و می‌پرسند: «چطور ثابت کنیم سال‌ها زندگی در این وضعیت باعث این تعداد بیماران سرطانی و خودکشی است؟»