سال‌هاست بسیاری از روستاهای ایران زیر فشار مهاجرت، رکود اقتصادی و فراموشی تدریجی روزگار می‌گذرانند و در ماه‌های اخیر نیز سایه جنگ و آتش‌بس شکننده، نااطمینانی تازه‌ای بر صنعت گردشگری کشور تحمیل کرده است. این در حالی است که چراغ‌خانه‌های بوم‌گردی هنوز خاموش نشده؛ خانه‌هایی که حالا دیگر فقط محل اقامت گردشگران نیستند، بلکه به پناهگاهِ فرهنگ محلی، معماری بومی و اقتصادِ آسیب‌دیده روستاها تبدیل شده‌اند. ۳۱ اردیبهشت، «روز ملی بوم‌گردی»، امسال فرصتی است برای بازخوانی وضعیت صنفی که به گفته فعالانش، در سال‌های سخت کنار مردم ایستاد، اما اکنون خود زیر فشار بحران اقتصادی، بدهی‌های بانکی و محدودیت‌های زیرساختی گرفتار شده است.