| پیام ما| در بسیاری از خانه‌های سیستان‌وبلوچستان، سوزن و نخ هنوز ابزار کار روزانه‌اند؛ نه فقط برای زینت لباس، که برای چرخاندن زندگی. زنانی که ساعت‌ها و گاه ماه‌ها روی یک قطعه پارچه خم می‌شوند، نقش‌هایی را می‌دوزند که از حافظه خانوادگی، طبیعت خشک و رنگ‌های پرجان بلوچستان می‌آیند. اما همین قطعه که در خانه‌ای روستایی با کمترین دستمزد فروخته می‌شود، ممکن است چند مرحله بعد در گالری‌ها، مزون‌ها یا بازارهای شهری با قیمتی چندبرابر عرضه شود. مسئله سوزن‌دوزی امروز فقط حفظ یک میراث فرهنگی نیست؛ مسئله این است که آیا این هنر می‌تواند به اقتصاد پایدار زنان تبدیل شود یا همچنان در زنجیره‌ای نابرابر، بیشترین ارزش را برای واسطه‌ها تولید خواهد کرد.