احترام برومند در گفت‌وگو با روزنامه پیام‌ما از وضعیت محیط‌زیست در ایران، آلودگی شدید هوا در تهران و تأثیر آن بر سلامتی خود می‌گوید

وقت سرشماری پاییزه میاندشت، هنگامی‌ که محیطبانان با موتور راهی دشت شده بودند، از دور یوزهایی را دیدند که چندین سال آرزوی دیدن آنها به دلشان مانده بود. از سال ۹۷ که «یارقلی»، یوز نر میاندشت، در تصادف از دست رفت تا همین روزهای اخیر دیگر خبری از آنها نبود. در تمام سال‌های گذشته تلاش‌های بی‌وقفه‌ای انجام گرفت، اما گذر یوز به میاندشت نیفتاد. «احمد صفرزاده»، رئیس اداره حفاظت محیط‌زیست شهرستان جاجرم، وقتی خبر مشاهده سه یوز جدید را شنید، از ذوق بغض کرد. او حالا به «پیام ما» می‌گوید که خوشحال شده، چراکه بخشی از تلاش‌هایشان نتیجه داده و این اتفاق نفسش را در سینه حبس کرده است. «خیلی تلاش کردیم. خیلی وقت‌ها هم ناامید شدیم. حتی امسال دوربین کار گذاشته نشد؛ چون فکر نمی‌کردیم دوباره یوز در این منطقه ببینیم. همه خیلی خوشحالند و امیدوار.» آنها خوشحالند زیرا با وجود تنها هفت محیطبان و نبود خودروی مناسب در منطقه بار دیگر شاهد دیدن یوزپلنگانی در شرف بلوغ هستند.

|پیام ما| سونامی سالمندی یا بحران سالمندی هشدارهای واقع‌گرایانه‌ای است که کارشناسان حوزهٔ جمعیت‌شناسی دربارهٔ جمعیت کشور می‌دهند. در هفته‌ای که به‌نام سالمند نام‌گذاری شده است، قرار داریم و قطعاً بسیاری از سازمان‌های مرتبط دربارهٔ آن برنامه‌هایی دارند. برنامه‌هایی که به‌نظر می‌رسد فرمالیته است، چراکه مشکلات زندگی سالمندان در ایران هنوز به قوت خود باقی است. شاخص‌های آماری در کشور حاکی از آن است که تا سال ۱۴۲۰، ۱۴ درصد از جمعیت و در سال ۱۴۳۰، بیش از ۲۰ درصد از کل جمعیت ایران، یا به‌عبارت دقیق‌تر، جمعیتی بالغ‌بر ۲۰ میلیون نفر وارد جمعیت سالمندی خواهند شد. سازمان جهانی بهداشت (WHO)، افراد ۶۵ تا ۷۵ سال را سالمند جوان، ۷۵ تا ۸۵ سال را سالمند میانسال و از ۸۵ تا ۱۰۰ سال را سالمند سالخورده می‌نامد. جمعیت سالمندی در ایران با شیب تندی روبه‌افزایش است، به‌طوری‌که جمعیت این قشر در سال ۱۴۰۰ حدود ۹ میلیون نفر بود و با این شیب تند بین ده‌ها دستگاه کلان کشور فقط چند دستگاه به امور سالمندان می‌پردازند. اما این قشر آسیب‌پذیر نیاز به توجه جدی‌تر و سازمانی مستقل دارند.

|پیام ما| درحال‌حاضر، رشد جمعیت انسانی، کاری را انجام می‌دهد که مدت‌ها تصور می‌شد غیرممکن است؛ ناپایداری. اکنون این امکان وجود دارد که جمعیت جهان خیلی زودتر از حد انتظار به اوج خود برسد و در دههٔ ۲۰۶۰ از مرز ۱۰ میلیارد نفر عبور کند و پس از آن سقوط جمعیت آغاز شود. در کشورهای ثروتمندتر، این اتفاق درحال‌‍حاضر رخ داده است. جمعیت ژاپن به‌شدت در حال کاهش است و ژاپنی‌ها در هر ساعت ۱۰۰ نفر را از دست می‌دهند. در اروپا، آمریکا و آسیای شرقی، نرخ باروری به‌شدت کاهش یافته است. بسیاری از کشورهای با درآمد متوسط یا پایین نیز در شُرُف کاهش جمعیت هستند؛ این یک تغییر غیر عادی است. همین ۱۰ سال پیش بود که جمعیت‌شناسان پیش‌بینی می‌کردند که جمعیت ما می‌تواند از هشت میلیارد نفر کنونی، به ۱۲.۳ میلیارد نفر برسد.