| پیام ما | روی نقشه فرونشست ایران، رنگ‌ها آرام‌آرام تیره‌تر شده‌اند. لکه‌هایی که زمانی محدود به چند دشت بودند، حالا در پهنه‌های بیشتری از کشور دیده می‌شوند. این نقشه فقط تصویر زمین‌های ترک‌خورده نیست؛ صورت زمینیِ یک بحران نهادی است. زیر پای دشت‌ها، آبخوان‌هایی خالی می‌شوند که دهه‌ها بار توسعه، کشاورزی کم‌بازده، چاه‌های بی‌شمار و پروژه‌های پرهزینه را به دوش کشیده‌اند. اما گزارش تازه مرکز پژوهش‌های مجلس می‌گوید در قلب این بحران، فقط خشکسالی و تغییر اقلیم ننشسته است؛ مسئله مهم‌تر، ساختاری است که در آن نهادهای مسئول حفاظت از آب، خود از فروش، برداشت، توسعه پروژه‌ها و حتی جریمه تخلف‌ها منتفع می‌شوند.