روی میز خیاطی، تکه‌های پارچه‌ای کنار هم نشسته‌اند که تا چند روز پیش هیچ نسبتی با هم نداشتند. بخشی از یک کاتالوگ قدیمی پرده، لبه اضافه پارچه مبلی، تکه‌ای جین از شلواری که دیگر پوشیده نمی‌شد و نوار باریکی از پته‌ای که برای کار دیگری بریده شده بود. حالا قرار است از میان همین تکه‌های نامتجانس، کیف خرید، روکش دفتر، عروسک یا نظم‌دهنده‌ای برای خانه ساخته شود. فاصله میان «دورریز» و «کالا» گاهی فقط چند ساعت کار است؛ اما فاصله میان کار خانگی پراکنده و شغلی که بتوان روی درآمدش حساب کرد، بسیار بیشتر است.

در بسیاری از جوامع، بازار کار به میدان بازتولید روابط قدرت، هنجارهای جنسیتی و تقسیم کار مبتنی بر جنسیت تبدیل می‌شود. دوگانه «مشاغل زنانه» و «مشاغل مردانه» بیش از آنکه بر تفاوت‌های زیستی یا توانایی‌های فردی استوار باشد، محصول فرایندهای اجتماعی، فرهنگی و نهادی است که طی زمان، برخی حرفه‌ها را به مردان و برخی دیگر را به زنان نسبت داده و از این طریق، نابرابری‌های جنسیتی را تثبیت کرده است. در چنین ساختاری، ورود زنان به حرفه‌هایی که در ذهنیت و فرهنگ عمومی «مردانه» تلقی می‌شوند، مواجهه با سازوکارهای آشکار و پنهان تبعیض است. زنان در این حوزه‌ها، علاوه‌بر کسب صلاحیت حرفه‌ای، ناگزیرند به‌طور مستمر شایستگی خود را اثبات کنند و با پیش‌فرض‌هایی مقابله کنند که توانایی فنی، اقتدار حرفه‌ای و حتی مشروعیت حضور آنان را زیر سؤال می‌برد. «رخساره سلطانی» دختر جوان مکانیکی است که در گفت‌وگو با «پیام ما» از چالش‌های این شغل برای زنان و مردانه‌بودن آن در نگاه جامعه می‌گوید.

بر اساس داده‌های مرکز آمار ایران در بهار ۱۴۰۵، نرخ بیکاری کشور به ۹.۱ درصد رسیده است. تحلیل این آمار نشان می‌دهد که زنان در نخستین فصل پس از جنگ، بیشترین آسیب را در بازار کار متحمل شده‌اند؛ به‌طوری‌که نرخ بیکاری آنان با افزایش ۳ واحد درصدی به ۱۶.۷ درصد رسیده و سهم زنان از جمعیت غیرفعال کشور به شکل معناداری افزایش یافته است.

شماره ۳۴۴۱ روزنامه «پیام ما» که در هفدهم تیرماه ۱۴۰۵ منتشر شد، در تیتر اصلی خود به بررسی وضعیت ایران در گزارش توسعه پایدار سال ۲۰۲۶ اختصاص یافته است. این شماره ضمن تحلیل چالش‌های پیش‌روی توسعه ملی، به موضوعات کلیدی دیگری همچون نرخ مشارکت اقتصادی زنان، وضعیت دیپلماسی آب، چالش‌های محیط‌زیستی و ضرورت چابک‌سازی نهادهای علمی کشور پرداخته است.