عباس کیارستمی از روزنه دری، رو به جهان چشم دوخته است. چند قدم آن‌طرف‌تر، کفش‌های تلنبارشده در قرارگاهی در اهواز، بیش از آنکه یادآور جنگ هشت‌ساله باشند، آشویتس را تداعی می‌کنند. زنی که تصویرش خط خورده، دماوند پوشیده از مه، عکس‌های خانوادگی و پرتره‌هایی از «علی گلستانه» و «جواد مجابی» در دهه ۶۰ در خانه‌هایشان، در امتداد هم روی دیوار جای گرفته‌اند. هر تصویر، قصه خودش را دارد، اما در نمایشگاه عکس «اتاق‌های روشن» به انتخاب «مریم تخت‌کشیان»، همه این روایت‌های پراکنده به یک نقطه می‌رسند؛ به حس تعلق، به ماندن و به جایی که هنوز می‌توان آن را خانه نامید.