بایگانی مطالب برچسب: وزارت نیرو
«مفتفروشی» آب ادامه دارد
انتظار میرفت لایحه بودجه ۱۴۰۵ که از سوی دولت تدوین و به مجلس شورای اسلامی ارسال شده، پس از تجربه چند سال سخت آبی و به میان آمدن همه مباحث اقتصادی آب و نقش آن در ناترازیها، کمبودها و ازبینرفتن منابع آبی کشور، سختگیرانهتر و با اعدادی واقعیتر تدوین شود. بررسی اعداد مندرج در جداول این لایحه نشان میدهد در بر همان پاشنه سابق میچرخد و «مفتفروشی» آب همچنان ادامه دارد. حتی درصورت برداشت غیرمجاز از چاه غیرمجاز و برای کشت خلاف الگو (همه موارد مغایر قانون)، قیمت جریمه آب برای یک مترمکعب در این لایحه به قیمت یک بسته پفکنمکی ۶۰ گرمی هم نمیرسد. گرچه برخی کارشناسان میگویند حتی درصورت اصلاحات اساسی در قیمت، تعرفهها و جرایم مربوط به آب از سوی دولت هم، مجلس زیر بار آن نمیرود و همین نکته، اصلی است که موجب میشود سازمان برنامهوبودجه کشور بهجای اعمال سیاستهای اعتباری همسو با مدیریت صحیح منابع آبی، محافظهکار و دستبهعصا رفتار کند. محافظهکاری که دود آن درنهایت به چشم منابع آب کشور میرود و شهروندان.
امکان تولید ۵۰ مگاوات برق سبز از صنعت گردشگری
«حدود پنج هزار واحد اقامتی، خدماتی و پذیرایی در کشور آمادگی دارند تا نیروگاههای ۱۰ کیلوواتی نصب کنند؛ ظرفیتی بالقوه که میتواند حدود ۵۰ مگاوات برق سبز را تنها از محل گردشگری فراهم کند.» این بخشی از سخنان «محمد جهانشاهی»، دبیر کمیته ملی طبیعتگردی و گردشگری سبز کشور است. او در گفتوگو با «پیام ما» توضیح میدهد حدود ۸۰ درصد اقامتگاههای بومگردی ما در مناطقی قرار دارند که نزدیک به ۳۰۰ روز آفتاب در سال دارند و در چنین فضاهایی بهراحتی میتوان نیروگاههای ۵ تا ۱۰ کیلوواتی نصب کرد و از این ظرفیت بهره گرفت.
دانشگاه آخرین سنگر آبرودار
وعده ۱۰ هزار مگاوات به ۱۰ مگاوات «آب رفت»!
در هفتههای اخیر، رئیسجمهور در نشستی با فعالان اقتصادی در قزوین، با خندهای که بیشتر از جنس درماندگی بود تا شوخی، رو به مدیرعامل بانک پاسارگاد گفت: «آقای قاسمی قرار بود ۱۰ هزار مگاوات پنل خورشیدی نصب کند، اما دبه کرد؛ ما هم نمیدانیم چرا دبه کرد». پزشکیان این عبارت را طوری ادا کرد که انگار میخواهد از تیزی آن کم کند، اما همان خنده عصبی کافی بود تا نشان دهد حتی اگر رئیسجمهور هم باشی، در برابر شبکههای تنومند رانت و فساد، قدرت چندانی برای نشاندن حرفت بر کرسی نداری.
شکستن انحصار آب با مدیریت مشارکتی
شیوههای گوناگونی برای مدیریت محیطزیست وجود دارد، اما مسیری که جهان بهسمت آن میرود مدیریت مشارکتی است؛ مدیریتی که تمام ذینفعان و بهخصوص مردم محلی در آن مشارکت دارند. ایرانیان در گذشته و قبل از ورود دولت به مباحث آبی و محیطزیستی این کار را بهخوبی انجام میدادند، اما با متمرکز شدن مدیریت و کنار گذاشته شدن مردم محلی، مردم حس مالکیت منابعطبیعی و محیطزیست را از دست دادند و این روند بههمراه بخشینگری منجر به بحرانهای متنوع محیطزیستی شد. این یکی از مباحثی بود که در نشست تخصصی «مدیریت مشارکتی زیستبوم و ابزارهای اقتصادی در حکمرانی محیطزیست و مدیریت زیستبوم» در ۲۱ آبان با حضور کارشناسان به بحث گذاشته شد.
سایهها و چاهها: روایت بحران آب در البرز
اختاپوس بروکراسی یا یارانههای سنگین؟
در اخبار همهچیز حاکی از پیشرفت بدون مانع و توقف انرژیهای تجدیدپذیر است؛ تخصیص هزاران هکتار زمین، ارائه تسهیلات بانکی، خرید تضمینی برق و موارد دیگر. اما در زمین واقعیت، اوضاع بهشکل دیگری است؛ نیاز به ضمانتهای فراوان و سنگین، تأمین ارز و عبور از اختاپوسی بهنام بوروکراسی از مشکلات مورد اشاره کارشناسان در نمایشگاه بینالمللی انرژیهای تجدیدپذیر و بهرهوری انرژی برق است. همچنین، فعالان حوزه تجدیدپذیرها معتقدند تکلیف دولت با بخش خصوصی مشخص نیست و همین ریسک کار را بالا میبرد. بااینهمه، آنها روند کنونی کاهش ریسک سرمایهگذاری را تأیید میکنند و آینده را روشن میبینند.
توسعه بدون نقشه
سالهاست درباره توسعه انرژیهای تجدیدپذیر صحبت میشود، اما واقعیت میدانی، تصویر دیگری دارد. اگرچه نیروگاههای خورشیدی با سرعت بیشتری پیش رفتهاند، اما پروژههای بادی، زیستتوده و زمینگرمایی همچنان در حاشیه ماندهاند. بسیاری از تصمیمها نه براساس یک برنامهریزی منسجم، بلکه در قالب بخشنامهها و ابلاغهای ناگهانی اتخاذ میشوند؛ دستورهایی که در مدت کوتاهی میتوانند قواعد سرمایهگذاری را کاملاً دگرگون کنند. این درحالیاست که برنامه توسعه هفتم، هدف ساخت ۱۲ هزار مگاوات نیروگاه تجدیدپذیر را پیشبینی کرده است؛ هدفی که بدون اصلاح جدی سازوکارهای مالی، ارزی و نهادی، دور از دسترس خواهد بود. در گفتوگوی پیش رو، «امیر طالبی طرقبه»، مدیرعامل شرکت شایان شار کیش و عضو انجمن انرژیهای تجدیدپذیر، از دلایل کندی توسعه، تصمیمهای متناقض و آثار ورود مستقیم دولت به عرصه اجرا سخن میگوید.
هورالعظیم سپر بلای تأسیسات نفتی
تالاب هورالعظیم بهدلیل قرارگیری میان دو کشور ایران و عراق، تحتتأثیر معاهدات بینالمللی مرتبط با تالابها و منابع آبی مشترک قرار دارد. یکی از این معاهدات کنوانسیون رامسر (۱۹۷۱) است و هر دو کشور ایران و عراق از اعضای آن هستند. در متن این معاهده حفاظت و استفاده پایدار از تالابهای با اهمیت بینالمللی الزامی است و ماده ۳ کنوانسیون، کشورهای عضو را به همکاریهای بینالمللی برای حفاظت از تالابهای مرزی متعهد میکند. در حال حاضر، ۲۷ تالاب ایران در فهرست سایتهای کنوانسیون رامسر ثبت شدهاند، اما در میان آنها تالاب هورالعظیم داستان دیگری دارد؛ بخش عراقی این تالاب (هورالهویزه) با تمام مشکلاتش در سال ۲۰۰۷ به عضویت کنوانسیون درآمده، اما بخش ایرانی نه.
سنگاندازی در مسیر خورشیدیها
در دنیای در حال تحول انرژیهای تجدیدپذیر، سرمایهگذاران ایرانی با دیدگاههای بلندپروازانه وارد عرصه نیروگاههای خورشیدی میشوند. اما مسیر آنها، در سایه موانع پیچیده و چالشهای اداری قرار دارد. بسیاری از آنها با وجود صرف سرمایههای هنگفت و راهاندازی پروژههای اولیه، هنوز با مشکلات جدی در تأمین تجهیزات و ماشینآلات مواجه هستند. بهعلاوه، زمان انتظار برای دریافت تسهیلات ارزی بهشدت طولانی شده است؛ بهطوریکه پروژههای وعدهدادهشده بهجای آنکه بهسرعت تحقق یابند، با تأخیرهای چندبرابری روبهرو میشوند. این وضعیت نهتنها آینده انرژیهای تجدیدپذیر در ایران را زیر سؤال میبرد، بلکه مانع بهرهبرداری کامل از ظرفیتهای بالقوه این منابع میشود.
شکستن رکورد جهانی فرونشست در دشت جهرم- فسا
پدیده فرونشست در استان فارس با ثبت ۵۴ سانتیمتر در دشت جهرم-فسا رکورد فرونشستهای جهانی را شکسته است. این اتفاق در سایه سهولت در برداشت آبهای زیرزمینی اتفاق افتاده و نشانی واضح از هرجومرج و سوءمدیریت در بدنه حکمرانی آب و خاک دارد. پایینرفتن سطح ایستابی آب در جغرافیای استانی چون فارس که روزی عنوان پایتختی کشاورزی ایران را یدک میکشید، امروز با وقوع فرونشست، ترکهای وسیع در سطح دشتها و حتی در تاروپود بناهای تاریخی، مسکونی، فروچاله و دیگر پدیدههای انسانساخت، تنها یک پیام دارد: سفرههای زمین ته کشیدهاند.
آینده سیاه «آبسفید»
آیا قرار است «سبزکوه» هم مثل «تالاب خانمیرزا» در چهارمحالوبختیاری خشک شود؟ خانمیرزا را سال ۱۳۶۱ زهکشی کردند تا کشاورزی را توسعه دهند، حالا پس از ۴۰ سال بستر خشک تالاب منشأ گردوغبار شده است. تجربه خانمیرزا مانع تکرار آن در منطقه دیگری در همین استان نیست، تأمین آب شرب چهار شهر بروجن، خانمیرزا، فلارد و لردگان بهانهای شده تا پروژه انتقال آب از «آبسفید» مجوز محیطزیست را بگیرد. اما اصرار بر تأمین آب شرب چهار شهری که در تنش آبی نیستند، این فرض را تقویت کرده که پای ذینفعانی مانند کارخانههای آب بستهبندی در میان باشد.
