|پیام ما| نصب نماد سپر آبی در بناها و محوطه‌های تاریخی در حالی انجام می‌شود که ایران عضو کارگروه بین‌المللی سپر آبی نیست و کمیته ملی سپر آبی، به‌رغم پیگیری‌ها و مکاتبات و تشکیل جلسات متعدد برای آن به‌علت مخالفت برخی مدیران، تاکنون در ایران تشکیل نشده است. درنتیجه، می‌توان گفت نصب نماد آن در بناها و محوطه‌های تاریخی تنها حرکتی نمادین برای حفاظت از آثار تاریخی است.

آسیب دیدن بخشی از کاشی‌های ایوان‌های مسجدجامع عباسی در پی موج انفجار ناشی از حملات روز گذشته رژیم صهیونیستی در حوالی میدان نقش‌جهان، بار دیگر توجه متخصصان میراث‌فرهنگی را به یک واقعیت کمتردیده‌شده جلب کرده است؛ اینکه بناهای تاریخی، حتی اگر مستقیماً هدف تخریب قرار نگیرند، در برابر ارتعاشات شدید ناشی از انفجارها و لرزش‌های ناگهانی بسیار آسیب‌پذیرند. میدان نقش‌جهان اصفهان که در قلب یکی از متراکم‌ترین بافت‌های تاریخی جهان قرار دارد، مجموعه‌ای از سازه‌های چندصدساله است که با مصالح سنتی ساخته شده‌اند؛ مصالحی که گرچه در برابر گذر زمان دوام آورده‌اند، اما در برابر شوک‌های ناگهانی و امواج انفجاری بسیار شکننده‌اند.

روزهای تاریک جنگ بازگشته است؛ حالا هشت روز از آغاز حملات متجاوزانه آمریکا-اسرائیل به خاک کشور، از جمله شهرهای خوزستان، می‌گذرد. در این مدت چهار بیمارستان و یک مرکز اورژانس خوزستان تحت‌تأثیر بمباران مناطق مجاور خود قرار گرفته‌اند.

در یکی از گروه‌های پیام‌رسان داخلی درباره کتاب و فیلم صحبت می‌کنند. چند نفری به یکدیگر می‌گویند که برای عبور از این روزها باید کتاب خواند و دوام آورد. در تهران هم چند کتابفروشی در خیابان کریمخان و میرزای شیرازی، فعالیتشان را از سر گرفته‌اند. پایتخت حالا نه آنقدر پر از ترافیک و شلوغی است و نه آنقدر خالی و خلوت مانند روزهای جنگ دوازده‌روزه. مردم در زیر سایه انفجار و موشک ناچارند زندگی کنند؛ هرچند دیگر نه با روانی سالم بلکه با اضطرابی مداوم و تمام‌نشدنی و منتظر برای شنیدن انفجار در گوشه‌ای از شهر. آیا در این روزها می‌توان از تاب‌آوری و دوام‌آوردن سخن گفت و اینها نشانه‌ای از تداوم زندگی است؟ «امیرحسین جلالی‌نوشن»، روان‌پزشک، در گفت‌وگو با «پیام ما» این موضوع را بررسی می‌کند.

تهران و کرج در هشتمین شب حمله آمریکا و اسرائیل به ایران سیاه شدند. انبار نفت در شهرری، شهران، اقدسیه و کرج‌ ساعت ۱۱ شب شنبه، ۱۶ اسفند، هدف حمله قرار گرفت و حالا یک روز بعد از آن شب، باران سیاه هم شهر را فرا گرفته. همه‌چیز سیاه است؛ خیابان‌ها، خانه‌ها، ماشین‌ها. نفت خام در جوی‌های شهر آتش به پا کرده، هوا بوی سوختگی می‌دهد. نفس‌ها تنگ است و سیاهی ممتد. صحبت از احتمال باران اسیدی هم در میان است. هلال‌احمر در اطلاعیه‌اش بر این مورد تأکید کرده و یک منبع آگاه به «پیام ما» می‌گوید انبارهای نفت خام، سولفورزدایی نشده و مواد آراماتیک فراوانی دارد و بسیار سمی هستند. این مواد به‌صورت پایدار در هوا باقی خواهد ماند. هرچند «محمدصادق حسنوند»، رئیس مرکز تحقیقات آلودگی هوا در دانشگاه علوم‌پزشکی تهران، به «پیام‌ما» می‌گوید پایش‌های لحظه‌ای تاکنون خطر باران اسیدی را نشان نمی‌دهند، اما ستون دود‌سیاه و گسترده است و مردم در خانه بمانند. نگرانی از آلودگی آب‌های زیرزمینی و سدها هم بالاست؛ نکته‌ای که نه در اطلاعیه سازمان حفاظت محیط‌زیست و نه هلال‌احمر به آن اشاره‌ای نشده است.

چگونه به پرندگان شهری در بحران کمک کنیم؟

|پیام ما| جنگ امریکا و اسرائیل با ایران در حالی وارد هفته دوم شد که هلال‌احمر اعلام کرده است در حملات صورت‌گرفته در یک هفته گذشته شش هزار و ۶۶۸ واحد غیرنظامی هدف قرار گرفت. دیروز شهرها و مناطق مختلف از جمله همدان، جزیره کیش، اصفهان، قزوین، کرمانشاه، یزد، پاکدشت و مناطقی از تهران از جمله محله نازی‌آباد مورد حمله قرار گرفتند. جمعه.شب در حملات سنگین به غرب تهران، فرودگاه مهرآباد زیر سنگین‌ترین حملات قرار داشت، اما تا لحظه تنظیم این گزارش، اطلاعاتی از خسارات وارده به تنها فرودگاه تهران که برای پروازهای داخلی مورد استفاده بود، از سوی نهادهای رسمی منتشر نشده است.

«لحظه‌ به‌ لحظه،‌ دقیقه به دقیقه را می‌شمردم تا صبح شود.» این تجربه «آرزو» از انفجارهای سهمناک در منطقه کوهک است. هر بمبی که می‌افتاد، آتشی بزرگ به راه می‌انداخت و خانه‌اش را روشن می‌کرد. او دو ساعت پی‌در‌پی زیر موج سنگین،‌ دقیقه‌ها را می‌شمرد تا نور صبحگاه دمید و آسمان آرام گرفت. «فرشاد» و «امین» که در اکباتان ساکن بودند هم وضعیت بهتری نداشتند. آنها با هر انفجار می‌گفتند این آخری است و دوباره انفجار و انفجار. نخستین ساعت‌های شنبه، ۱۶ اسفند، غرب تهران لرزید؛ چنان سخت که کسی را یارای خوابیدن نبود.