بایگانی مطالب: جامعه
درد بیدرمان گرانی دارو
مردم ایران در یک سال گذشته با موج شوکآوری روبهرو شدند: «گرانی دارو». با این وجود دولت باز هم بر حذف ارز ترجیحی دارو پافشاری کرد. این درحالیاست که بررسی نتایج یک پژوهش* نشان میدهد؛ مشکلات جدی در تأمین دارو و هزینههای بالای آن، یکی از انگیزههای معترضان در ناآرامیهای ۱۴۰۱ بهبعد بوده است. از سوی دیگر، سایه جنگ بر سر کشور، مردم را نگران کرده است. یکی از نمایندگان مجلس چندی پیش گفته بود، در صورت وقوع جنگ، ذخایر دارویی کشور برای دو ماه جواب میدهند این در حالی است که سازمان غذا و دارو باید یک ذخیره ششماهه داشته باشد.
زندگی زیر سایه جنگ احتمالی
تو را به خاطر میآورم
جهان نو ناگزیر از عدالت مردممحور
|پیام ما| آمارهای تکاندهنده نشان میدهد دو سوم جمعیت جهان به عدالت معنادار دسترسی ندارند. حرکت بهسوی «عدالت مردممحور» قانون را از ساختارهای رسمی دور از مردم، به زندگی روزمره شهروندان میآورد. این رویکرد اعتماد عمومی را بازسازی میکند و موتور محرکی برای رشد اقتصادی و تقویت بنگاههای کوچک و متوسط محسوب میشود. اما وقتی مردم احساس کنند قانون در حل سادهترین مشکلات زندگی آنها ناتوان است، پیوند میان خود و حاکمیت را گسسته میبینند. حاکمیت قانون، در قلب حکمرانی مؤثر جای دارد و زیربنای رفاه، انصاف و اعتماد است. بااینحال، در بسیاری از کشورها، تجربه زیسته مردم با وعدههای حاکمیت قانون همخوانی ندارد. تجربه موفق آرژانتین در ایجاد «مراکز دسترسی به عدالت» (CAJ) مدلی الهامبخش برای بازتعریف عدالت در بوم ایران است. در این مراکز، حقوقدانان در کنار مددکاران اجتماعی و روانشناسان فعالیت میکنند تا ابعاد مختلف رنج یک شهروند را مدیریت کنند. عدالت واقعی آنجاست که شهروند در زندگی روزمره خود احساس امنیت و انصاف کند.
عدالت اجتماعی؛ حلقه مفقوده حکمرانی ایرانی
از نگاه اکثریت مردم در جامعه امروز ایران عدالتی وجود ندارد. اعتماد به حکمرانی از دست رفته است و دیگر امیدی به داوری منصفانه نیست. نارضایتی افزایش پیدا کرده و تحقق عدالت به بحران تبدیل شده است. از سوی دیگر، این شرایط منجر به شکافهای عمیق اجتماعی شده و دسترسی به فرصتهای برابر را محدود کرده است. سؤال اینجاست که آیا مفهوم عدالت از نگاه مردم و حکمرانی یکی است؟ در دنیای امروز عدالت چگونه معنا پیدا میکند؟ از همین رو، همزمان با روز جهانی عدالت اجتماعی با «صالح نقرهکار»، حقوقدان و تحلیلگر مسائل حقوقی، درباره این چالشها گفتوگویی داشتیم.
نگرانی از تنش و ناامنی در برخی مدارس
بعد از آنکه یک مرد و زن، با عنوان تحلیلگر سیاسی به مدرسهای در تهران رفتند و تصاویری خشن از اعتراضات دیماه را به بچههای پایه دهم نشان دادند، یکی از بچهها غش کرد و بچههای دیگر حال روحی بدی را تجربه کردند. این روایتی شنیده شده از اتفاقی است که میگویند در مدارس برخی از شهرها رخ داده. همه آنها اما میخواهند نامشان در گزارش نیایند، نام شهر و مدرسهشان عنوان نشود و مهمتر از همه اینها، فضای مدرسه بار دیگر مدرسه شود؛ بدون حضور عوامل خارجی، تصویربرداری از بچهها، تهییج آنها و نشاندادن فیلمهای خشن از اعتراضات. هرچند پیگیری ما از سخنگوی آموزشوپرورش دراینباره بینتیجه بود، اما روابطعمومی این وزارتخانه گفت «سخنگو پیشازاین درباره بازداشت دانشآموزان و فضای امنیتی صحبت و آن را تکذیب کرده است، از همان استفاده کنید.» پیگیریهای «پیام ما» در این زمینه همچنان ادامه دارد و از مسئولان مربوطه میخواهیم که در این زمینه پاسخگوی نگرانیهای خانوادهها باشند.
روایتی از «سفر به درون»
سفر به «بادرود» کاشان، برای بدرود با «تلههای شخصیتی» اتفاق افتاد؛ سفری که مقصدش نهفقط کویر که درون انسان بود. در این سفر شرکتکنندگان در تلفیق هنر، سفر و درمان، «تلههای شخصیتی» خود را در بستر هنردرمانی میشناختند. تجربهای که در آن شنهای روان کویر، استعارهای شد از ذهن انسان و هنر، آینهای برای دیدن امواج پنهان روح.
تنها یک دم بازگرد
مرگ پایان نیست، آغازِ روایت است
تأکید دولت بر آرامش اجتماعی و آمادگی دفاعی
|پیام ما| بحث تغییر مواضع مسعود پزشکیان، پیگیری وضعیت مجروحان و بازداشتشدگان حوادث دیماه، مدیریت خسارات آتشسوزی بازار رشت و روند مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا از موضوعاتی بود که در حاشیه جلسه روز چهارشنبه هیئت دولت مطرح شد. مسئولان دولت تأکید کردند پیگیری پروندهها، حفظ آرامش اجتماعی و آمادگی دفاعی کشور بهطور همزمان در دستورکار قرار دارد.
مسئولان در شنیدن صدای مردم شکست خوردهاند
چرا رفاه، معیشت، امنیت روانی و خواستههای انباشته مردم نادیده گرفته شده و چرا ابزارهای شنیدن، از رسانهها تا سازمانهای مردمنهاد، بهتدریج محدود یا بیاثر شدهاند؟ اینها پرسشهایی است که «امید سجادیان»، کنشگر محیطزیست، آن را مطرح میکند. او در یادداشتی که برای «پیام ما» فرستاده، از هشدارهایی میگوید که فعالان اجتماعی بارها گفتند و شنیده نشده است، تا اکنون؛ اکنونی که جامعه سوگوار تصاویر و فیلمهای «جاویدنامان» خود را در شبکههای اجتماعی با دیگران به اشتراک میگذارد و نگران است مبادا فراموش شوند در میانه اخبار مذاکره، مشکلات اقتصادی و هزار اتفاق دیگر!
