| پیام ما | در سال‌هایی که توسعه شهری در ایران با چالش‌های محیط‌زیستی و اجتماعی همراه شده، نگاه سیاست‌گذاران گردشگری بیش از گذشته به سمت روستاهایی چرخیده که تلاش کرده‌اند مدل متفاوتی از توسعه را تجربه کنند؛ مدلی که در آن محیط‌زیست، معیشت و فرهنگ محلی درهم‌تنیده شده‌اند. در همین چارچوب، سه روستای «قلعه‌بالا»، «پامنار» و «مُعیل» به‌عنوان کاندیداهای ایران در رقابت‌های بین‌المللی گردشگری معرفی شده‌اند. «نرگس فاضلی»، مسئول دفتر ثبت روستاهای جهانی، در گفت‌وگو با «پیام ما» می‌گوید: «روستاها دیگر فقط سکونتگاه نیستند؛ آن‌ها تبدیل به پروژه‌های توسعه‌ای شده‌اند که می‌توانند الگوی ملی باشند.» او تأکید می‌کند که این تغییر نگاه، نتیجه چند سال بازتعریف نقش گردشگری در سیاست‌های توسعه روستایی است.

سال‌هاست بسیاری از روستاهای ایران زیر فشار مهاجرت، رکود اقتصادی و فراموشی تدریجی روزگار می‌گذرانند و در ماه‌های اخیر نیز سایه جنگ و آتش‌بس شکننده، نااطمینانی تازه‌ای بر صنعت گردشگری کشور تحمیل کرده است. این در حالی است که چراغ‌خانه‌های بوم‌گردی هنوز خاموش نشده؛ خانه‌هایی که حالا دیگر فقط محل اقامت گردشگران نیستند، بلکه به پناهگاهِ فرهنگ محلی، معماری بومی و اقتصادِ آسیب‌دیده روستاها تبدیل شده‌اند. ۳۱ اردیبهشت، «روز ملی بوم‌گردی»، امسال فرصتی است برای بازخوانی وضعیت صنفی که به گفته فعالانش، در سال‌های سخت کنار مردم ایستاد، اما اکنون خود زیر فشار بحران اقتصادی، بدهی‌های بانکی و محدودیت‌های زیرساختی گرفتار شده است.