بایگانی مطالب: میراث و فرهنگ

مسئولیت شهرداری در قبال حفظ خانه‌های مشاهیر

زمین سوخته

ساعتِ روی میز هنوز روی ۱۰:۲۰ ایستاده است؛ همان لحظه‌ای که «احمد محمود»، خالق رمان‌های «زمین سوخته» و «همسایه‌ها» صبح روز دوازدهم دی ۱۳۸۱، از دنیا رفت. مدادها کنار هم چیده شده‌اند، عینک روی میز است، عصا تکیه‌ داده به دیوار و دمپایی‌ها جفت‌وجور شده‌اند؛ انگار نویسنده فقط برای چند دقیقه از اتاق بیرون رفته باشد. خانه‌ای که سال‌ها محل نوشتن مهمترین آثار احمد محمود بوده است، امروز در میدان ۲۲ نارمک تهران در میان فروختن و فروریختن معلق مانده است؛ نه از سوی نهادی خریداری و ثبت ملی می‌شود و نه توان نگهداری‌اش برای خانواده مانده است. «بابک اعطا»، فرزند او، به «پیام ما» می‌گوید: «خیلی سعی کردم دفتر بابا را به همان شکل نگه دارم. مثل یک عکس. اما این عکس تا کی می‌تواند ماندگار بماند؟» و حالا ممکن است این خانه به سرنوشت خانه پدری نویسنده در اهواز دچار شود؛ فروش، تخریب و پاک‌شدن یکی از نمادهای ادبیات معاصر ایران.

کتاب راهنمای اجرای استاندارد جهانی ISO 7101:2023 منتشر شد

انتشار کتاب «الزامات سیستم‌های مدیریت برای کیفیت در سازمان‌های مراقبت از سلامت»

طرحی برای بازگشایی دبیرخانه‌ نوروز

حراج دیوار صفوی

چیزی حدود ۲۱ سال از زمان کشف رسمی باقیمانده حصار ۵۰۰ساله طهماسبی در دل بازار تهران و درست چند قدمی دروازه محمدیه یا همان اعدام سابق می‌گذرد؛ سازه‌ای تاریخی که مغازه‌دارهای قلب بافت تاریخی تهران، نه‌تنها به آن رحم نکرده‌اند، بلکه به‌مرور در حال حذف تدریجی این بخش از تهران قدیم هستند. حالا نه‌تنها از دیوار کاهگلی صفوی‌ها فقط چند وجب باقی مانده، بلکه مناره‌های دروازه محمدیه که بدنه پایینی آنها روزی جزو جداره‌های این مغازه‌ها بودند، اکنون باعث افزایش مساحت آنها شده و مغازه‌داران تا آخرین آجرهای مناره‌ها را سوراخ کرده و به عمق دیوارها نفوذ کرده‌اند.

تاریخ اصفهان در میانه راه رها نمی‌شود

بازدید میدانی «محمدابراهیم زارعی»، رئیس پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری، از گذر تاریخی کمرزرین در اصفهان، بار دیگر یکی از جدی‌ترین پرسش‌های میراث‌فرهنگی شهری در ایران را مطرح کرد: با محوطه‌های باستانی که ناگهان از دل پروژه‌های عمرانی سر برمی‌آورند، چه باید کرد؟ آیا شهر معاصر تاب پذیرش گذشته خود را دارد یا همچنان راه ساده‌تر، پوشاندن، توقف و عبور است؟

می‌آیند، خراب می‌کنند، می‌روند

تخریب بدون هراس بنای ثبتی در قلب پایتخت

|پیام ما| «عمارت امین‌لشکر» یکی از بناهای شاخص باقیمانده از عصر قاجار در محله عودلاجان در روز روشن در قلب بافت تاریخی تهران تخریب شد. میراث‌فرهنگی و شهرداری تهران در حالی نسبت به این موضوع ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند که سال‌هاست فعالان میراث‌فرهنگی درباره وضعیت این بنای ثبت‌ملی‌شده و تخریب تعمدی و تدریجی آن هشدار می‌دهند، اما انفعال و مماشات این دو نهاد که یکی مالک بخشی از بنا و دیگری متولی حفاظت از آن به‌عنوان یک اثر ملی است، تا جایی پیش رفت که ماشین‌های تخریب با خیالی آسوده در روز میانی هفته، آن را تخریب کردند. فعالان میراث‌فرهنگی با تشکیل کارزاری، خواهان پیگیری قضائی موضوع و مجازات تمامی عاملان و بانیان این تخریب هستند. شهرداری تهران و میراث‌فرهنگی از پیگیری حقوقی می‌گویند. اما پیشینه موضوع حقایق دیگری را بیان می‌کند. این تخریب محک دیگری برای ضمانت اجرای قوانین حوزه میراث‌فرهنگی است. آیا متخلفان مجازات خواهند شد؟ آیا طبق قانون بنا عین‌به‌عین بازسازی می‌شود؟ تجربه تا امروز نشان داده که پاسخ تمام این سؤالات منفی است.

خانه «احمد محمود» را برای فروش می‌گذارم

خانه «احمد محمود»، نویسنده برجسته ادبیات معاصر ایران و خالق رمان‌هایی ماندگار چون «همسایه‌ها» و «زمین سوخته»، سال‌هاست رو به فرسایش و ویرانی است. «پیام ما» در نودوچهارمین سالروز تولد این نویسنده مشهور ایرانی، به تاریخ ۴ دی، به سراغ این خانه رفت، اما «بابک اعطا»، پسرش که در این خانه زندگی و از آن نگهداری می‌کند، می‌گوید: «دیگر نمی‌توانم از پس هزینه‌ها بربیایم. باید این خانه را بفروشم.»

گورستان تاریخی زیر پتک اوقاف

|پیام ما| اولین بار نیست که قبور تاریخی «گورستان ابن‌بابویه» زیر سنگ‌های صیقل‌خورده بی‌هویت پنهان می‌شوند و سنگ‌قبرهای تاریخی سرنوشتی نامعلوم پیدا می‌کنند. پیش‌ازاین، بارها در قالب طرح‌ها و پروژه‌های مختلف این مجموعه شاهد تخریب هویت تاریخی‌اش بوده است. در آخرین مورد شهریور امسال محوطه‌سازی در ضلع جنوب‌شرقی این مجموعه و محدوده مزار غلامرضا تختی خبرساز شد. اداره‌ میراث‌فرهنگی شهرری اعلام کرد دستور توقف پروژه را در عرصه این اثر ثبت ملی صادر کرده است. تصاویر جدید اما نشان می‌دهد این پروژه متوقف نشده، بلکه بخش دیگری از این گورستان تاریخی تخریب و تسطیح و تعداد زیادی از سنگ‌قبرها خرد شده و از بین رفته است.