بایگانی مطالب: کشاورزی پایدار
برنج گـــــــران می‌شـــــود؟
بازار جهانی برنج در فصل زراعی جدید با افزایش ریسک و بی‌ثباتی روبه‌رو شده است؛ هرچند تولید جهانی به ۵۶۳ میلیون تن رسیده، اما نگرانی از افزایش هزینه‌ها و کاهش مصرف نهاده‌ها در آسیا وجود دارد. بازار ایران فعلاً با تولید داخلی، ذخایر مناسب و مدیریت واردات، باثبات است این در حالی است که هزینه بالای حمل و هشدار پاکستان درباره ترخیص کانتینرها، زنجیره تأمین را در بلندمدت تهدید میکند.
بایدها و نبایدهای احیای دریاچه ارومیه؛ مدیریت رهاسازی سدها و کاهش کشت محصولات پرآب‌بر
یک کارشناس آب و محیط زیست با اشاره به بهبود نسبی وضعیت دریاچه ارومیه در پی بارش‌های مناسب امسال، تأکید کرد که احیای پایدار «نگین فیروزه‌ای ایران» نیازمند مدیریت صحیح رهاسازی آب سدهای حوزه آبریز و کاهش کشت محصولات پرآب‌بر در منطقه است.
جنگ، لرزه بر پیکره صنایع غذایی انداخت
در میانه روایت خسارات مستقیم و قابل‌مشاهده جنگ چهل‌روزه، تمرکز اغلب گزارش خسارت‌ها بر صنایع زیرساخت؛ از توقف خطوط تولید فولاد تا خسارت گسترده به صنایع پتروشیمی و اثر آن بر چرخه تأمین انرژی و ارزآوری بوده است. دو مؤلفه‌ای که بی‌تردید ستون‌های اصلی اقتصاد ایران به شمار می‌روند. اما آنچه کمتر دیده شده، لایه‌ای پنهان‌تر و درعین‌حال حیاتی از این بحران است؛ لایه‌ای که نه در مخازن نفت و نه در کوره‌های فولاد، بلکه در قفسه‌های فروشگاه‌ها و سفره خانوار خود را نشان می‌دهد: زنجیره تأمین مواد اولیه بسته‌بندی مواد غذایی.
خودکفایی؛ راه‌حل یا تلـــــــــه؟
سال‌هاست «خودکفایی» در ادبیات سیاست‌گذاری کشاورزی به‌عنوان یک هدف مطلوب تکرار می‌شود؛ هدفی که در نگاه نخست، مترادف با امنیت‌غذایی به نظر می‌رسد. اما برای بسیاری از مردم، امنیت‌غذایی در ساده‌ترین شکل خود، به ثبات نان روی سفره، دسترسی به برنج و سایر اقلام اساسی و قابل‌پیش‌بینی‌بودن قیمت‌ها معنا پیدا میکند. پرسش اینجاست که آیا تأمین این امنیت، الزاماً از مسیر تولید همه این اقلام در داخل کشور می‌گذرد؟ در شرایطی که منابع آب و خاک کشور تحت فشار قرار دارند، این پرسش پررنگ‌تر می‌شود که آیا افزایش تولید داخلی به هر قیمت، می‌تواند تضمین‌کننده امنیت‌غذایی باشد. تجربه نشان می‌دهد مرز میان خودکفایی و امنیت‌غذایی همیشه هم‌پوشان نیست؛ چه‌بسا دستیابی به خودکفایی در برخی محصولات، با هزینه‌هایی همراه باشد که در بلندمدت، پایداری تولید و در نهایت امنیت‌غذایی را با چالش مواجه کند.
«نیمه پر سدهای ایران: ۵۹درصد پر، اما ۱۹درصدخالی‌تر از پارسال؛ نگرانی از میانگین ۱۰ ساله»+ همراه با نمودار
با وجود افزایش ۵۹ درصدی ورودی آب به سدهای کشور در سال آبی جاری نسبت به سال گذشته، ذخایر سدها همچنان ۱۹ درصد کمتر از سال قبل و صفر درصد بهتر از میانگین ۱۰ ساله است که این وضعیت، نگرانی‌ها را درباره مدیریت منابع آبی و تأمین آب پایدار در سال‌های آینده افزایش می‌دهد.
امنیت غذایی موضوعی فراتر از خودکفایی در تولید است
وقتی «کود» استراتژیک‌تر از «نفت» می‌شود
| پیام ما | درحالی‌که افکار عمومی جهان با اضطراب نوسانات قیمت نفت خام را در پی انسداد تنگه هرمز دنبال می‌کنند، بحرانی موازی و به‌مراتب ریشه‌دارتر در لایه‌های زیرین اقتصاد ایالات متحده در حال شکل‌گیری است. بر اساس گزارش‌های واصله از منابعی همچون نشریه «فورچون»، این آبراه کلیدی اکنون به گلوگاه فشار بر زنجیره تأمین کودهای شیمیایی تبدیل شده است. این فشار فراتر از محاسبات انرژی رفته و مستقیماً قلب تپنده تولیدات کشاورزی آمریکا را هدف قرار داده است. در واقع، آنچه امروز در حال وقوع است، اختلالی جدی در شریانی است که پیش از بحران، حدود یک‌سوم تجارت جهانی کود و نیمی از عرضه جهانی اوره را مدیریت می‌کرد. این انسداد در بدترین زمان ممکن یعنی در آستانه فصل کشت بهاره رخ داده و کشاورزان آمریکایی را در برابر شکافی در عرضه قرار داده است که برخلاف بحران‌های انرژی، با ذخایر راهبردی به‌سادگی قابل‌ترمیم نیست.
«خشکسالی مدیریتی» ریشه بحران آب ایران است
یک کارشناس محیط‌زیست با بیان اینکه بحران آب کشور بیش از آنکه ناشی از خشکسالی اقلیمی باشد، حاصل «خشکسالی مدیریتی» است، تأکید کرد ضعف در برنامه‌ریزی، توسعه نامتوازن و نبود شفافیت، ریشه مشکلات فعلی منابع آب است.
تجارت جهانی غذا به‌ضرر کشورهای فقیر
بحران جهانی آب دیگر یک هشدار دور نیست، بلکه واقعیتی جاری و ملموس برای میلیاردها انسان است. امروزه بیش از دو میلیارد نفر با کمبود شدید آب مواجه‌اند. در این میان، تجارت جهانی محصولات کشاورزی در نقش یکی از مهم‌ترین عوامل پنهان تشدید بحران عمل میکند. گزارش «نابرابری آب در تجارت جهانی کشاورزی» نشان می‌دهد زمانی که کشوری محصولاتی مانند گندم یا برنج وارد میکند، درواقع «آب مجازی» مصرف‌شده در فرایند تولید را نیز از کشور مبدأ دریافت میکند. اگرچه این جریان پنهان آب در نگاه نخست راهکاری برای مدیریت منابع به نظر می‌رسد، در عمل به بازتولید نابرابری جهانی دامن می‌زند. ایران نیز از جمله کشورهایی است که توانسته بخشی از کمبود آب خود را با واردات محصولات کشاورزی جبران کند. اما این به آن معنی نیست که تجارت آب مجازی توانسته ایران را از کمبود آب و خشکسالی برهاند یا نابرابری دسترسی به آب بین مراکز شهرها و حاشیه‌ها را جبران کند.
یک خبر خوش/ این سد بزرگ کشور به زودی سر ریز می‌شود
