اوایل مردادماه که استاندار گیلان از پروژه مدیریت پسماند روستای لسکوکلایه از توابع کیاشهر بازدید کرد و یک دستگاه زباله‌سوز کوچک‌مقیاس افتتاح شد، موافقان این طرح، آن را راهی برای همراهی با فناوری و مدیریت پسماند دانستند و مخالفان نیز بی‌ضابطه بودن و تولید گازهای سمی ناشی از سوزاندن زباله در این دستگاه‌ها را از جمله دلایل نگرانی‌ها برای آینده آن عنوان کردند. بعد از این بازدید استاندار گفت این طرح می‌تواند برای ۱۱۳ روستای گیلان عملی شود و این گفته بار نگرانی را بیشتر کرد، آن‌هم برای وسیله‌ای که به‌گفته «مهدی خادم ثامنی»، مدیرکل دفتر مدیریت پسماند سازمان حفاظت‌ محیط‌زیست، صرفاً مجوزی موقت از اداره‌کل محیط‌زیست استان گیلان دارد و باید وضعیتش در آینده بررسی شود. او در گفت‌وگو با «پیام ما» به وضعیت زباله‌سوزهای بزرگ‌مقیاس اشاره کرد و درنهایت زباله‌سوزی را آخرین گزینه مدیریت پسماند دانست و عملکرد وزارت کشور و زیرمجموعه‌هایش یعنی شهرداری‌ها، بخشداری‌ها و دهیاری‌ها را در مدیریت پسماندهای کشور ضعیف توصیف کرد؛ مدیریتی که در نبود اعمال قانون و برخورد ضعیف با اشتباهات این مجموعه، خود را بیش‌ازپیش نشان داده است.

مدیریت پسماندهای شهری از مرحله جمع‌آوری، انتقال تا دفع نهایی، فرایندی کاملاً فنی است و بهره‌گیری از تجهیزات، فناوری‌ها و ماشین‌آلات مختلف همیشه به‌عنوان مبنایی برای مقایسه سطح پیشرفت کشورها در این حوزه شناخته می‌شود. آنچه در این میان از نظر مدیران اجرایی پسماندها مغفول مانده، نقش کلیدی شهروندان و روستاییان و میزان مشارکتشان در مدیریت بهینه پسماند است. تا پیش از دهه ۱۳۸۰ شهروندان در بسیاری از شهرهای کشور باید پسماندهای خود را براساس زمان‌بندی جلوی در خانه‌ یا در انتهای کوچه در محلی مشخص قرار می‌دادند و سطل‌های فلزی و پلاستیکی تخلیه‌شده را مجدداً به داخل منازلشان باز می‌گرداندند و می‌شستند. با آغاز دهه ۸۰ در اقدامی جدید در شهر تهران حدود ۵۰ هزار مخزن ۱۱۰۰ لیتری پلاستیکی در نقاط مختلف شهر جایگزین دو میلیون و ۵۰۰ هزار نقطه جمع‌آوری سنتی پسماندها شد. هرچند در نگاه اول این تغییر به‌عنوان یک دستاورد بزرگ برای مدیران شهرداری پایتخت محسوب می‌شد، ولی با گذشت زمان پیامدهای منفی این تصمیم به اشکال مختلف نمایان شد. پس‌ازآن نیز شاهد تقلید بدون برنامه‌ریزی سایر شهرداری‌های کشور از شهرداری تهران در زمینه استقرار مخازن در خیابان‌ها بودیم. «سعید مرادی‌کیا»، کارشناس مدیریت پسماندهای شهری، در این گفت‌وگو تبعات چنین رویه‌ای را شرح می‌دهد.

|پیام ما| مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی در گزارشی هشدار داد سوزاندن پسماندها در فضای باز، به‌ویژه پسماندهای پلاستیکی و الکترونیکی، سالانه هزاران تن مواد سمی خطرناک، مانند دیوکسین و فوران را در هوای کشور منتشر می‌کند. این ترکیبات شیمیایی که از عوامل اصلی افزایش ریسک ابتلا به سرطان و بیماری‌های تنفسی شناخته می‌شوند، سهم قابل‌توجهی در آلودگی هوای کلانشهرها دارند.

آلودگی هوا بار دیگر بر جان تهرانی‌ها چنگ انداخته است، به‌گونه‌ای که تهرانی‌ها از ابتدای زمستان ۱۸ روز هوای آلوده تنفس کرده‌اند. دلایل مختلفی برای این وضعیت برشمرده می‌شود اما به گفته معاون انسانی اداره کل محیط زیست استان تهران بیشتر معضل آلودگی هوای تهران ناشی از فعالیت واحدهای صنفی و واحدهای غیرمجاز آلاینده است.

مسافرانی که از شهرهای جنوبی کشور وارد شهر تهران می‌شوند، در بزرگراه خلیج‌فارس شیشه خودرو خود را بالا می‌کشند؛ این بوی مشمئزکننده اطراف فرودگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) بیشتر حس می‌شود. براساس گزارش شاخص عملکرد محیط‌زیست در نماگر «مدیریت کنترل‌شده پسماند» در سال ۲۰۲۴ ایران رتبه ۱۲۱ را داشته است. در نشست تخصصی که در چهاردهمین نمایشگاه بین‌المللی تجدیدپذیرها در حوزه زیست‌توده برگزار شد، تأکید می‌شود که نیمی از دفن پسماند کشور غیربهداشتی است. «مجید قاسمی»، کارشناس فراکسیون محیط‌زیست مجلس شورای اسلامی، به‌صراحت اعلام می‌کند سالانه حدود ۴۰ هزار فوتی در اثر آلودگی هوا اتفاق می‌افتد که درصدی از آن مرتبط با مدیریت ناصحیح پسماندهاست.

معاون محیط‌ زیست انسانی اداره کل محیط زیست استان تهران پسماندسوزی را یک معضل محیط زیستی توصیف می‌کند. دبیر شبکه‌های مردم نهاد محیط زیست و منابع طبیعی کشور هم مافیای پسماند را عاملی مهم در نحوه مدیریت طلای کثیف می‌داند.

مدیرکل حفاظت محیط زیست خوزستان از تلاش برای مدیریت آلودگی هوای روزهای اخیر با رصد منابع آلاینده خبر داد.

رئیس مرکز ملی هوا و تغییر اقلیم سازمان حفاظت محیط زیست از اثر پسماندسوزی بر تولید آلاینده‌ها سخن گفت