دو سال پس از ثبت جهانی «مهرگان» در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو، این جشن کهن هنوز در ایران به جایگاهی متناسب با اهمیت تاریخی و فرهنگی خود نرسیده است؛ آیینی که با وجود برخورداری از پشتوانه‌ای چند هزارساله و پیوند با طبیعت، کشاورزی و اسطوره‌های ایرانی، همچنان در حاشیه زندگی عمومی قرار دارد و برگزاری آن عمدتاً به گروه‌ها و مناطقی محدود است که سنت مهرگان را حفظ کرده‌اند.