صدای «نی‌انبان» از ساحل بندرعباس بلند می‌شود و ریتم «یزله» در کوچه‌های بوشهر جان می‌گیرد. در جزیره قشم، آواهای آیین زار، حکایت مراودات تاریخی این سرزمین را بازگو می‌کنند. اینجا در ساحل خلیج‌فارس، جایی که موج‌ها با آفتاب داغ هم‌صدا می‌شود، موسیقی جریان دارد که روایتگر زندگی‌ست؛ حکایت‌هایی از سفرهای ملوانان، آوازهایی برای شفا و آرامش و ردپایی از فرهنگ‌های دوردست که به دل این خاک راه یافته‌اند. این موسیقی فقط نغمه نیست؛ حافظهٔ یک سرزمین است. گذشته را به آینده پیوند می‌زند و در دل هر ضرب‌آهنگش، ردپای هویت و استقامت مردمانی دیده می‌شود که حتی در طوفانِ زمان، صدایشان خاموش نشده است. سید فؤاد توحیدی، پژوهشگر و نوازنده موسیقی نواحی در گفت‌وگو با «پیام ما» از چگونگی شکل‌گیری این نغمه‌ها گفته است؛ اینکه چطور اقلیم و فرهنگ بر شکل‌گیری موسیقی نواحی جنوب ایران تأثیر گذاشته. به اعتقاد او، در روزگار تسلط موسیقی پاپ و نفوذ فضای مجازی باید مراقب بود که این گنجینه بومی در خطر فراموشی قرار نگیرد.

«هونیاک»، یک نام موسیقیایی و به معنای آواز خوش است که ریشه‌اش همان واژگان «خنیا» و «خونیاک» است؛ نام آموزشگاه موسیقی «حمیدرضا آفریده» که در روزهای جنگ و نوروز با خاک یکسان شد و جای تمام آواهای خوشی که در آن شنیده می‌شد را صدای انفجار پر کرد. روز هجدهم فروردین و در روزهایی که زیرساخت‌های ایران تهدید می‌شد، آفریده برای آخرین بار با نواختن ساز در میان دیوارهای فروریخته آموزشگاه و سازهای خاکسترشده، با هونیاک خداحافظی کرد. می‌خواست آخرین صدایی که در آنجا می‌ماند صدای ساز باشد. حالا که برای دو هفته آتش‌بس اعلام شده، آفریده به «پیام ما» می‌گوید تمام سرمایه سال‌ها کار او و همسرش نابود شده و هیچ محلی برای ازسرگیری کلاس‌ها و فعالیت ۲۲ معلم موسیقی ندارد. او در گفت‌وگو با «پیام ما» روایت انفجار سوم فروردین ۱۴۰۵ در خیابان پیروزی و آسیب به این آموزشگاه موسیقی در تهران را شرح می‌دهد.

سفر به «بادرود» کاشان، برای بدرود با «تله‌های شخصیتی» اتفاق افتاد؛ سفری که مقصدش نه‌فقط کویر که درون انسان بود. در این سفر شرکت‌کنندگان در تلفیق هنر، سفر و درمان، «تله‌های شخصیتی» خود را در بستر هنردرمانی می‌شناختند. تجربه‌ای که در آن شن‌های روان کویر، استعاره‌ای شد از ذهن انسان و هنر، آینه‌ای برای دیدن امواج پنهان روح.

نگاهی به کتاب «آواز خوش بلبل»

برگ‌های پاییزی پارک هنرمندان را مفروش کرده‌اند. گویی ابرها با وساطت «فهیمه اکبر» بالاخره به آسمان تهران آمدند تا هوای مطبوعی را برای میهمانان فراهم کنند. پوستری به رنگ بنفش، رنگ مورد علاقه فهیمه، روی در سالن جلیل شهناز نصب شده بود که خبر از گرامیداشت یاد نغمه‌خوان گیلان می‌داد. تعداد زیادی از جوانان در کنار سالن ایستاده‌ بودند تا پیشکسوتانی که با عصا و موی سپید آمده‌ بودند، بنشینند. مجری برنامه با شعری از فهیمه اکبر مراسم را شروع کرد: «یک‌ سرنوشت، می‌کند آهنگ سرگذشت.»

درباره خداحافظی «کوروش یغمایی»، پدر راک ایران

ناصر مسعودی، از چهره‌های برجسته موسیقی گیلان و از آخرین بازماندگان نسل طلایی برنامه «گلها»، پنجشنبه ۶ آذر در ۹۰سالگی در رشت درگذشت. او که با بیش از ۵۰۰ اثر در موسیقی محلی و دستگاهی شناخته می‌شد، برای چندین دهه از مهم‌ترین صداهای مرجع گیلان به‌ شمار می‌رفت. درگذشت مسعودی یکی از مؤثرترین صداهای موسیقی ناحیه‌ای ایران را خاموش کرد.