|پیام ما|موزه‌های ایران همچنان بیش از آنکه برای ارتباط با مخاطب امروز طراحی شده باشند، بر نگهداری و نمایش آثار متمرکزند. ضعف خدمات، ساعت فعالیت نامناسب، نبود مدیریت بازدیدکننده، کمبود محتوای چندزبانه و استفاده محدود از فناوری، بخشی از مشکلاتی است که تجربه حضور در موزه را تحت تأثیر قرار داده است. در چنین شرایطی، حتی موزه‌هایی که از مجموعه‌های ارزشمند و بناهای شاخص برخوردارند، نمی‌توانند تمام ظرفیت خود را برای جذب و حفظ مخاطب به کار بگیرند؛ مسئله‌ای که ضرورت بازنگری در شیوه اداره و معرفی موزه‌ها را جدی‌تر کرده است.
از سوی دیگر، نگرانی‌هایی درباره «موزه هنرهای معاصر» و احتمال آسیب به آن وجود دارد و کارشناسان دراین‌باره هشدارهایی می‌دهند.

«آنچه در برابر شماست یک نقاشی یا طراحی دستی نیست؛ بلکه ردپای مستقیم نور بر کاغذ است.» سال ۱۸۴۳ «هنری فاکس تالبوت» شاخه سرخسی را روی کاغذ حساس به نور گذاشت تا خورشید سایه‌اش را ثبت کند. از آن زمان تاکنون عکاسی مسیری طولانی و پرپیچ‌وخم را طی کرده و پای هوش مصنوعی هم به عکاسی مدرن باز شده است. حالا تصویری که تالبوت در آن، آفتاب قرن نوزدهم را ثبت کرده، این روزها به‌عنوان یکی از نخستین تصاویر ثبت‌شده جهان، در نمایشگاه «این صورت باقی» موزه هنرهای معاصر تهران دیده می‌شود. این نمایشگاه که روز شنبه (۲۴ مردادماه) افتتاح شد، به بهانه دویستمین سال اختراع عکاسی در ایران، به این هنر مدرن و معاصر می‌پردازد و مروری است بر تاریخ عکاسی و آثار عکاسان برجسته جهان. «محمدرضا طهماسب‌پور» و «افسانه کامران»، از نمایشگاه‌گردانان «این صورت باقی»، در گفت‌وگو با «پیام ما» از تغییرات این فرهنگ دیداری در طول تاریخ و روند انتخاب عکس‌های نمایشگاه می‌گویند.