دستگیری و اخراج مهاجرین و محروم‌شدن آنها از خدمات رفاهی، آموزشی و سلامت ادامه داشت که جنگ ۱۲روزه علیه ایران آغاز شد. جنگی که توقف آن به سرعت‌گرفتن و گسترده‌شدن روند اخراج و تجربه تبعیض و اتهام برای افغانستانی‌های ساکن منجر شده است. «پیام ما» در این گزارش با زنان جوان افغانستانی‌ای صحبت کرده است که لزوماً در خطر مستقیم اخراج‌شدن نیستند. آنها از ماندن و تلاش برای زندگی می‌گویند، از ناامن شدن شهر برای آنها، از آزار در فضای مجازی و رنج چندباره تجربه جنگی که مادرانشان پیش‌تر در سرزمین دیگری آن را به چشم دیده بودند. نام‌های کوچک در این گزارش به خواست افرادی که با آنها مصاحبه شده است، تغییر پیدا کردند و روایت‌ها بازنویسی شدند. از «مرضیه حیدری» که در جمع‌آوری این روایت‌ها نقش اصلی داشت، تشکر می‌کنیم.

|پیام ما| شیوع دوبارۀ «سرخک» در ایران، نگرانی‌ها را دربارۀ آن افزایش داده است. شاید دهه‌های گذشته، بیماری‌های اقلیمی و فصلی همسایگان یک کشور چندان نگران‌کننده به نظر نمی‌رسید، اما با افزایش سفرها و مراودات تجاری بین کشورها، انتقال بیماری از یک کشور به دیگر کشورها چندان غیرمحتمل نیست. نزدیک‌ترین تجربه به این گزاره، ورود پشۀ «آئدس» از کشور امارات متحده به کشورهایی همچون ایران است. اکنون نیز نگرانی‌ها بابت شیوع دوبارۀ سرخک گسترش یافته است. سرخک جزو بیماری‌هایی بود که در ایران با واکسیناسیون کنترل شده بود، اما براساس گزارش «تسنیم»، سال گذشته ۶۱۲ مورد سرخک در ایران‌ گزارش شده است. بیشترین مبتلایان سرخک در استان‌های سیستان‌وبلوچستان، هرمزگان، کرمان و خراسان رضوی بوده است. اکنون با افزایش متقاضیان سفر به کشور عراق و شرکت در مراسم اربعین و هم‌زمان شیوع سرخک‌ در کشور عراق، وزارت بهداشت دربارۀ آن هشدار داده‌ است. بااین‌حال، اکنون سرخک‌ چه وضعیتی در ایران دارد و برای پیشگیری و بهبود وضعیت سرخک چه اقدامی باید انجام داد؟

خبری که در رسانه‌های محلی سیستان‌وبلوچستان منتشر شد، تلخ و کوتاه بود. یک دانش‌آموز دختر پایه دهمی به‌دلیل نداشتن شناسنامه از تحصیل بازماند. آن‌طور که کاربران در فضای مجازی می‌گویند «آمنه» از پدری پاکستانی و مادری ایرانی از شهر «جالْق» شهرستان «گلشن» با وجود معدل بیست به پایهٔ یازدهم نرسید؛ چون مهمترین مدرک هویتی یعنی شناسنامه را نداشت. او البته تنها نیست و شش برادر و یک خواهرش هم فاقد شناسنامه‌اند. این مشکل که سال‌هاست دامن افراد زیادی را در این استان گرفته و به گفتهٔ یک منبع آگاه در ادارهٔ آموزش‌وپرورش فنوج، در مناطق جنوبی استان مثل «دشتیاری» و «زرآباد» بیشتر به‌چشم می‌خورد. این منبع آگاه دربارهٔ شیوهٔ تحصیل دانش‌آموزان مادرایرانی می‌گوید: «طبق قانون دانش‌آموزان تا پایهٔ دهم می‌توانند با نامهٔ فرمانداری به‌عنوان ایرانیان فاقد شناسنامه درس بخوانند، اما پس از آن چون اغلب از مادران ایرانی و پدران خارجی هستند، اتباع به حساب می‌آیند و فقط با نامهٔ ادارهٔ امور اتباع می‌توانند ادامه تحصیل دهند؛ اما چون مدارکی برای اثبات هویتشان ندارد، ترک تحصیل کرده و بازمانده از تحصیل به حساب می‌آیند.» البته «حسن بروشکی»، رئیس اداره‌کل آموزش‌و‌پروش استان سیستان‌و‌بلوچستان نه‌فقط روایت بازماندگی از تحصیل «آمنه» را تکذیب می‌کند بلکه به «پیام ما» می‌گوید: «آموزش‌و‌پروش امکان تحصیل دانش‌آموزان مادر ایرانی را تا پایان دورهٔ تحصیلشان با نامهٔ فرمانداری فراهم کرده و اگر کسی از تحصیل بازمانده، خودش برای ثبت‌نام در مدرسه مراجعه نکرده است.»