نخستین مواجهه «پژمان مظاهری‌پور»، مستندساز، با الموت به نیمه دوم دهه ۱۳۷۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که هنوز از معماری دژ، جز صخره‌ای نامشخص و انبوهی از بقایای دوره‌های مختلف، چیز زیادی دیده نمی‌شد. او پاییز ۱۳۹۰ برای ساخت مستندی درباره کاوش‌های باستان‌شناسی به منطقه بازگشت. فیلم‌برداری در مدت کوتاهی انجام شد، اما تکمیل مستند حدود چهار سال طول کشید. مظاهری‌پور در گفت‌وگو با «پیام ما» از دشواری مستندسازی در الموت، حساسیت‌های مربوط به انتشار یافته‌های باستان‌شناسی، کمبود روایت‌های معتبر درباره اسماعیلیان و خطرهای گردشگری بی‌ضابطه می‌گوید؛ میراثی که به اعتقاد او، هنوز چنان‌که باید روایت نشده است.

پرونده «دژ الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» در چهل‌وهشتمین کمیته میراث جهانی یونسکو در بوسان کره جنوبی به ثبت رسید تا سی‌امین اثر ایران در فهرست جهانی قرار گیرد. این موفقیت که حاصل ۲۰ سال پژوهش میدانی است، نه تنها شکوه معماری دفاعی و دانش مهندسی ایرانیان در دل البرز را به جهان معرفی می‌کند، بلکه مسیری تازه برای توسعه گردشگری پایدار و حفاظت علمی از این قلمرو تاریخی می‌گشاید.