«از زیر آوار به دوستم زنگ زدم و گفتم خانه ما را زدند.» این جمله را یکی از حاضران گفت؛ زنی که سه روز بعد از شروع جنگ ۱۲ روزه، خانه ۶۰ساله خانواده‌اش در خیابان «صابونچی» تهران تخریب شد و هنوز با شنیدن صدای رعدوبرق، به لحظه انفجار برمی‌گردد. چند صندلی آن‌طرف‌تر، زن دیگری از کودکی گفت که در روزهای جنگ «صبح بدون مادر از خواب بیدار شد» و از پدر کودکی شش‌ساله که در سوگ همسرش، کمک هیچ روان‌شناسی را نمی‌پذیرد. نشست «دوران پساجنگ و خانواده ایرانی» در حالی برگزار شد که فعالان حقوق کودک و بازمانده‌های جنگ از اضطراب منتقل‌شده به کودکان، تجربه سوگ و خانه‌های تخریب‌شده سخن گفتند. همچنین از محله‌هایی یاد شد که بعد از وقوع جنگ، همسایه‌ها بعد از سال‌ها یکدیگر را پیدا کردند و شبکه‌های محلی جان دوباره‌ای گرفتند.