با وجود وعده‌های مکرر برای شفاف‌سازی، گزارش‌های ارزیابی اثرات محیط‌زیستی پروژه‌ها همچنان پشت درهای بسته‌اند. این گزارش‌ها مبنای تصمیم‌گیری درباره پیامدهای یک پروژه بر محیط‌زیست و زندگی ذی‌نفعان‌اند و دسترسی به آن‌ها، پیش‌شرط نقد کارشناسی و مشارکت مردم در تصمیم‌گیری است؛ اما در کشور ما هنوز سازوکار الزام‌آوری برای انتشار عمومی آن‌ها وجود ندارد. به گفته کارشناسان، این روند مردم و جوامع محلی را از فرایند ارزیابی حذف کرده است. همچنین کیفیت گزارش‌ها و تصمیم‌های مبتنی بر آن‌ها دیگر در معرض نقد و سنجش عمومی قرار نمی‌گیرد. دراین‌میان، یکی از اعضای شورای عالی حفاظت محیط‌زیست معتقد است افرادی از نبود شفافیت در فرایند ارزیابی سود می‌برند.

سه نهاد کشور از وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی خواسته‌اند اموال «پژوهشکده هنرهای سنتی» را جابه‌جا کند. اما مسئله فقط این وزارتخانه و کارکنان آن نیست. چرا سه نهاد مختلف چنین درخواستی مطرح کرده‌اند؟ چگونه در میان ویرانی‌های جنگ، انتقال اموال این پژوهشکده اهمیت یافته است؟ اگر به گفته «سیدرضا صالحی‌امیری»، وزیر میراث فرهنگی، هدف از این جابه‌جایی حفاظت از آثار در برابر پیامدهای جنگ بوده، چرا پیش‌تر کمبود فضای استقرار کارکنان جدید وزارتخانه علت انتقال اعلام شده بود؟ چرا وزیر، نگرانی فعالان صنایع‌دستی درباره آسیب‌های احتمالی این جابه‌جایی را حاشیه می‌داند؟

یک سال پس از ابلاغ آیین‌نامه مسئولیت اجتماعی شرکت‌های دولتی اهداف پیش‌بینی‌شده هنوز محقق نشده‌اند