موریس مرلوپونتی در کتاب «پدیدارشناسی ادراک» گفته است ما جهان را نمی‌بینیم، بلکه در جهان دیده می‌شویم. در واقع، جهان شیوه دیده‌شدن و به‌تصویرکشیدن یک انسان با تمام تجربیات زیسته، ادراکات و احساساتی است که روزی آن را زیست کرده و در قالب خاطرات به یاد می‌آیند. این مفهوم پلی است که ما را به نقاشی‌های سپیده شاهقلی پیوند می‌دهد. در واقع، کاری که شاهقلی در نقاشی‌هایش انجام می‌دهد، شیوه دیده‌شدن احساسی از یک خاطره در بوم نقاشی است. بومی که جای جهان شخصی نقاش را گرفته، خاطرات را در خود گنجانده و حالا نقاش سعی دارد عین یک باستان‌شناس این بوم را بکاود و از دل این فراموشی سفیدرنگ، خاطرات خود را بیرون بکشد.