بیشتر از دو ماه است که آموزش عالی مجازی شده است. «اینترنت مدام قطع و وصل می‌شود»، «دانشجو و استاد نمی‌توانند با هم ارتباط بگیرند»، «تمرکز سر کلاس آنلاین دشوار است»، اینها مشتی از خروار نظرات استادان و دانشجویان درباره کیفیت آموزش غیرحضوری است. کیفیت آموزش دانشگاهی که قرار است ستون‌های علمی فردای ایران را تربیت کند با مجازی‌شدن کلاس‌ها از همیشه پایین‌تر آمده است. به همین دلیل هم دانشجویان و هم استادان خواستار آن هستند تا با ثبات شرایط، آموزش هرچه سریع‌تر به وضع عادی بازگردد.

شریف نیز امروز اعلام کرده است که ساعتی قبل برای تعدادی از حاضرین «دو طرف درگیری» روزهای گذشته، پیامک ممنوعیت ورود این افراد به دانشگاه ارسال شده است.

در زمان خاموشی اینترنت تنها دانشجویان نیستند که آسیب می‌بینند. استادان دانشگاه نیز با دانشجویان در یک قایق نشسته‌اند. استادانی که هم نگران عقب افتادن کار دانشجویان و روی زمین ماندن پروژه‌هایشان هستند و هم اعتباری را که خود سال‌ها در کارهای بین‌المللی جمع کرده‌اند، در معرض خطر می‌بینند. همه کارهای پژوهشی و همکاری‌های بین‌المللی در این مدت، درست مانند اینترنت خاموش شده‌اند. شاید با برگشت اینترنت بتوان بخشی از کارهای عقب‌افتاده را جبران کرد، اما بنا به گفته استادان دانشگاه شاید هیچ‌وقت نتوان اعتماد ازدست‌رفته به توان پژوهشی ایران را به حالت قبل بازگرداند.

تقریباً نمی‌توان هیچ‌یک از بحران‌های اجتماعی ایران را مرور کرد که نهاد دانشگاه درگیر آن نشده‌ باشد. بازگشت به سال ۱۴۰۱ و نگاهی به حوادث آن روزها به یادمان می‌آورد چندین و چند دانشجو با تعلیق یا اخراج مواجه و به کمیته‌های انضباطی فراخوانده شدند. برخی اساتیدی هم که به‌دلیل موضع‌گیری‌هایشان از دانشگاه اخراج شده بودند هرگز نتوانستند به این نهاد بازگردند. حالا که این روزها انگار همه‌چیز روی دور تند می‌گذرد و فاصله بحران‌های اجتماعی ایران کمتر می‌شود، باز هم این نهاد آموزشی با چالش‌های زیادی مواجه شده. از تخلیه فوری و اندکی که به دانشجویان برای تخلیه خوابگاه‌ها داده شد تا قطعی اینترنت، به تعویق ‌افتادن امتحانات و سردرگمی برای تحصیل. اساتید هم این روزها شرایط مشابهی را می‌گذرانند و نبود راه‌ ارتباطی و اتصال به شبکه جهانی اینترنت، فعالیت‌هایشان را به تعویق انداخته است. در این گزارش در گفت‌وگو با دانشجویان و اساتید این موضوع را بررسی کرده‌ایم که این انسداد راه ارتباطی و بلاتکلیفی در به تعویق ‌افتادن امتحانات چه تبعاتی برای آنان داشته و موضع‌گیری‌هایشان چه پیامدی به‌همراه دارد. گفت‌وگوهای انجام‌شده در این گزارش بنا به خواسته مصاحبه‌شوندگان بدون نام منتشر شده است.

«هنوز نرفتی؟»، «پس کی میری؟». اینها دیگر سؤالات ساده‌ای نیستند؛ به تکیه‌کلام نسلی تبدیل شده‌اند که در وطن خود احساس غربت می‌کند. شهریور و مهر، که زمانی فصل بازگشت و شروع دوباره بود، حالا به فصل تلخ رفتن‌ها و تحریم‌های بین‌المللی و فروپاشی اقتصادی، رؤیای رفتن را برای عده‌ زیادی به تعویق انداخته یا ناممکن کرده است. این وضعیت، یک گروه اجتماعی جدید و بزرگ را به وجود آورده است: جمعیتی که نه می‌توانند بمانند و نه توان رفتن دارند؛ گروهی که در سالن انتظار ترمینال بزرگی به‌نام ایران، معطل و سرگردان مانده‌اند.

به مناسبت ۱۳ اکتبر و روز جهانی «شکست»

غذا با یک بیل بلند هم‌ زده و با همان بیل به ظرف دیگری منتقل می‌شود. آشپزان با کلا‌ه‌های توری و لباس‌های سفید و سرمه‌ای متوجه دوربینی که حرکاتشان را ثبت می‌کند، نیستند. برخی منابع خبری گفته‌اند این تصویر متعلق به دانشگاهی در مشهد است. ویدئو، دانشجویان بسیاری را عصبانی کرده است. دانشجویانی که هر از چندی به کیفیت و نحوه آماده‌سازی غذای سلف دانشگاه معترض‌اند و این تصویر شاهدی بر اعتراض‌هایشان است. برخی از فعالان صنفی دانشگاه‌ها در گفت‌وگو با «پیام‌ ما» تأیید می‌کنند تجربه مسمومیت غذایی بعد از خوردن غذای دانشگاه را داشته‌اند. یکی از مسئولان وزارت علوم هم می‌پذیرد که کیفیت غذای سلف مطلوب نیست و می‌گوید این وزارتخانه حالا برای تأمین تغذیه دانشجویان فکر تازه‌ای دارد.