نام «مرگ سیاه» کافی است تا یکی از تاریک‌ترین خاطرات تاریخ بشر دوباره زنده شود؛ بیماری‌ای که در سه پاندمی بزرگ، میلیون‌ها انسان را کشت و نسل‌هایی را با وحشت مرگ جمعی روبه‌رو کرد. حالا با مرگ مشکوک یک پژوهشگر روس و احتمال ابتلای او به طاعون، بار دیگر این پرسش پیش آمده است که آیا کابوس قدیمی بازگشته؟ این پرسش هنوز پاسخی ندارد. از سوی دیگر، اگرچه خود بیماری هنوز از جهان رخت نبسته است، دهه‌ها از آخرین پاندمی آن گذشته و به گفته «آمیتیس رمضانی»، رئیس انجمن متخصصان بیماری‌های عفونی کشور، امروزه درمان‌های مؤثری برای آن وجود دارد.

|پیام ما| دو دهه خشکسالی پی‌درپی در سیستان‌وبلوچستان، بادهای موسمی ۱۲۰روزه را در این استان افزایش داده است؛ بادهایی که زمان پرآبی تالاب بین‌المللی هامون، عامل لطافت هوا بوده، امروز عامل بروز بیماری‌ها و مشکلات عدیده‌ای برای مردم این خطه شده است. اگرچه تاکنون کانون‌های گردوغبار در کشور شناسایی و برنامه‌های هدفمندی نیز برای مقابله با آن تدوین شده است، اما برای کاهش آسیب‌ها از جمله مشکلات مربوط به سلامتی و بیماری، نیازمند برنامۀ فرامنطقه‌ای بلندمدت و تعامل همۀ دستگاه‌های ذی‌ربط است. گفته می‌شود بادهای ۱۲۰روزۀ سیستان، از مشهورترین و اثرگذارترین بادهای محلی ایران محسوب می‌شود که بخش شرقی کشور را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. وجود رسوبات ریزدانه در منطقه، باعث شده تا با وزش بادهای ملایم به حرکت درآیند و بستر بسیار مناسبی برای توفان‌های گردوخاک و ماسه فراهم کنند؛ به‌طوری که تاکنون خسارت‌های زیادی بر منطقۀ سیستان تحمیل کرده و امنیت شهرها و روستاها را تحت‌تأثیر قرار داده است. اما داستان از آنجا شروع می‌شود که مشکلات و معضلات مختلفی برای زندگی سیستانی‌ها به وجود می‌آورد؛ از جمله مهاجرت مردم و خالی‌شدن روستاهای منطقه از سکنه، پُرشدن انهار، رودخانه‌ها و مخازن طبیعی چاه‌نیمه‌ها، گسترش بیماری‌های مختلف به‌ویژه چشمی، تنفسی و ریوی (سیستان در رتبۀ نخست بیماری سل قرار دارد)، بسته‌شدن راه‌های ارتباطی و لغو و تأخیر پرواز هواپیماها و غیره را موجب شده است.