ذخایر خونی کشور به‌گفته یک مقام سازمان انتقال خون «تحت کنترل» است، اما روایت بیماران تالاسمی و هموفیلی و کادرهای درمانی از تأخیر، کاهش و لغو تزریق‌ خون به‌دلیل کمبود خون به بیماران خبر می‌دهد. «یونس عرب»، مدیرعامل انجمن بیماران تالاسمی، در گفت‌وگو «پیام ما» وضعیت کنونی این بیماران را برزخی و در آستانه فروپاشی روانی می‌داند. از سوی دیگر، یک پرستار از تغییر نحوه خون‌دهی به برخی بیماران براساس میزان هموگلوبین آنها و همچنین، خون‌گیری از افراد دارای «تتو» در بیمارستان‌ها توسط تیم‌های سیار سازمان انتقال خون خبر می‌دهد. این درحالی‌است که در سال‌های گذشته افراد دارای تتو قادر به اهدای خون نبودند.

رقص صیادان انزلی در کومه‌های روی آب، دستان درهم تنیده عزاداران ساکن جنوب زاگرس در مراسم چمری و حرکت توام با شعر هوسه در رقص یزله موارد مشابهی از رقص غم در جای‌جای ایران است. رقص، تلفیق هنرمندانه حس و حرکت است و به‌گواه برخی از منابع تاریخی می‌توان آن را تغییریافته سوگ سیاوش دانست؛ کنشی بدنمند که جسم در خدمت روح قرار می‌گیرد تا هدف یا خواسته‌ای را بیان کند. در رقص غم نیز شاهد تمنای غمبار بدن در فراق عزیزی هستیم. گویی دست‌، آسمان را برای جستن و در آغوش کشیدن عزیزی می‌جوید. پا در جست‌وجوی فرزندی به این‌سو و آن‌سو می‌رود تا شاید بتوانند ردی از او بیابد. این کنش بدنی همراه با غلیان احساسات، این روزها ماهیتی اعتراضی از سوگواری یافته است. در گفت‌وگویی که «پیام ما» با پژوهشگران رقص و فرهنگ عامه دارد، به ابعاد مختلف و بازتعریف نویی از رقص غم می‌پردازیم.

|پیام ما| پس از اعلام آمار رسمی کشته‌شدگان حوادث اخیر از سوی دولت و با توجه به تفاوت آن با آمارهای دیگری که از سوی منابع خارجی در روزهای گذشته منتشر شده، دولت اعلام کرد اسامی تمامی کشته‌شدگان و مشخصات این حوادث را منتشر می‌کند. این در‌حالی‌است که بسیاری از گزارش‌های مردمی حاکی از سردرگمی درباره آمار کشته‌شدگان در روزهای ملتهب ایران است و می‌پرسند چه کسانی از هم‌وطنان ما کشته شدند؟

از کودکان و نوجوانان دستگیر و بازداشت‌شده در حوادث اخیر چه می‌دانیم؟ هنوز آمار دقیقی از افراد زیر ۱۸ سال بازداشتی از سوی هیچ نهادی منتشر نشده، کمااینکه درباره بزرگسالان هم هنوز آمار و عدد مشخصی اعلام نکرده‌اند. فقط روز سه‌شنبه (۷ بهمن) مدیرکل مراقبت در برابر آسیب‌های اجتماعی آموزش‌وپرورش اعلام کرده بود «بسیاری از نوجوانان دستگیرشده‌ در حوادث اخیر بازماندگان از تحصیل بودند» و روز چهارشنبه (۸ بهمن) دبیر مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک درباره رسیدگی به پرونده افراد زیر ۱۸ سال که در این حوادث بازداشت شده‌اند، گفت: «عدد و آمار مشخصی ندارم که نشان دهد فردی زیر ۱۸ سال بازداشت شده باشد.» او همچنین در بخش دیگری از صحبت‌های خود در گفت‌وگو با «ایلنا» عنوان کرده: «اجازه نمی‌دهیم برای افراد زیر ۱۸ سال در محاکم و دادگاه‌ها از عنوان مجرمانه استفاده شود» و «اگر جایی در معارض با قانون شناخته شوند، به مراکز اصلاح و تربیت منتقل می‌شوند». اما نکته مهم و متفاوت میان دو گروه کودکان و بزرگسالان این است که بارها فعالان حقوق کودک درباره تبعات دستگیری کودکان هشدار داده‌اند و گفته‌اند باید با آنان با مدارا برخورد شود؛ چراکه روان آنها پس از دستگیری و بازداشت به‌سختی قابل‌بازیابی است. در گفت‌وگو با «منصور مقاره عابد»، فعال حقوق کودک و وکیل دادگستری، صحبت‌های دبیر مرجع ملی حقوق کودک را بررسی کرده‌ایم.

|پیام ما| امروزه با گسترش شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌های خبری و دسترسی دائمی به اخبار، کودکان و نوجوانان بیش از هر زمان دیگری در معرض رویدادهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی قرار دارند. این سطح از درگیری، در کنار جنبه‌های آگاهی‌بخش، می‌تواند فشار روانی زیادی ایجاد کند. مقاله‌های مختلفی نشان می‌دهد کودکان و نوجوانان در مواجهه مداوم با بحران‌هایی مانند ناامنی اقتصادی، جنگ‌ها و بحران‌های محیط‌زیستی، دچار اضطراب، ناامیدی و احساس ناتوانی در ایجاد تغییر می‌شوند.