اخبار مسمومیت‌های سریالی دانش آموزان مدارس دخترانه در کشور از صدر اخبار رسانه‌ها پایین کشیده است. اما مسمومیت‌ها تمام نشده است. هر روز از گوشه و کنار کشور خبری درباره مسمومیت‌ دانش آموزان یک مدرسه منتشر می‌شود و رسانه‌ها هم مثل اخبار زرد سیاسی و خبرهای بنزینی و… آن را به طور مختصر پوشش می‌دهند. اما پرسش‌های اصلی همچنان به قوت خودشان باقی مانده‌اند. پس از آنکه رهبر انقلاب به صراحت موضوع مسمومیت دانش‌آموزان را «یک جنایت بزرگ و غیر قابل اغماض» خواندند و از دستگاه‌های مربوطه خواستند که این موضوع را بررسی کنند امید می‌رفت وزارت کشور که مسئولیت اطلاع‌رسانی درباره این پرونده را بر عهده گرفته تحرک بیشتری از خود نشان دهد و گزارشی از عملکرد دستگاه‌های امنیتی در این زمینه منتشر کند. اما انگار موضوع مسمومیت‌ها از فرط تکرار برای آن وزارتخانه هم مثل برخی رسانه‌ها و دستگاه‌ها مانند آموزش و پرورش دیگر «ارزش خبری» چندانی ندارد. اینکه مسئولان دولت دایما در رسانه های رسمی موارد مطرح کنند اکثر اخبار مسمومیت‌ها واقعی نیست و ناشی از حس تلقین یا اضطراب حاکم بر فضای مدارس است؛ نه فقط مشکل را حل نمی‌کند بلکه موجب از دست رفتن باقیمانده اعتبار نهادهای مرجع نزد مخاطبان می‌شود. تناقض‌های پرشمار در میان اظهارات مسئولان سه دستگاه آموزش و پرورش، وزارت کشور و وزارت بهداشت در ماه‌های اخیر به خوبی آشفتگی وضعیت اطلاع‌رسانی در این زمینه را روشن می‌کند. افکار عمومی از نیروی پلیس و نهادهای امنیتی که این پرونده را دنبال می‌کنند انتظار دارد به صورت شفاف و دقیق روند پیگیری‌هایشان و دلایل ناکامی در دستگیری عوامل مسمومیت‌ها را توضیح دهند. مسمومیت دانش‌آموزان چنان که برخی آن را ساده‌سازی می‌کنند، موضوعی عادی و حاصل قصور یک نفر نیست. شواهد حوادث رخ داده نشان دهنده پیچیدگی موضوع است. بنابراین حتی اگر فرض کنیم که ادعای مطرح شده مسئولان تا حدودی درست باشد و برای مثال فقط ۱۰درصد موارد مسمومیت‌ها ناشی از اضطراب و تلقین باشد آیا نباید عاملان همین ۱۰ درصد مسمومیت‌های واقعی هم شناسایی و مجازات شوند؟ آیا تاکنون سرنخی از این وقایع پیدا شده؟ وضعیت فعلی تا چه زمانی ادامه می‌یابد و پیامدهای روانی و اجتماعی آن چیست؟ این‌ها بخشی از پرسش‌های بی‌جوابی است که مقام صاحب صلاحیتی به آنها پاسخ نداده است.