سرازیر شدن جریان جت -Jet Stream – در سراسر آمریکای شمالی، هوای سرد و دمای زیر صفر را تا سواحل خلیج مکزیک پایین آورده است. این رویداد می‌تواند با شتاب گرفتن تغییر اقلیم رایج‌تر شود. نشانه‌های تغییر ناگهانی جریان جت را می‌توان در دمای روز پنجشنبه اول دیماه ۱۴۰۱ و پیش‌بینی‌های آن مشاهده کرد. کمینه دما به ۴۵.۶ درجه سانتیگراد زیر صفر رسید. هزاران پرواز در یکی از شلوغ‌ترین زمان های سفر سال، در آستانه کریسمس، لغو شده‌اند. تغییر اقلیم با وجود توفان‌های زمستانی، برف و سرما نیز واقعی است. از سال ۱۹۸۶، میانگین دمای زمستان تقریبا ۳درجه افزایش یافته است. ۵۷ درصد از ایستگاه‌های خدمات هواشناسی ایالات متحده کاهش بارش برف را از دهه ۱۹۳۰ نشان داده‌اند ضمنا اکنون هوای زمستان به طور متوسط ​​۱۴ روز و نیم کوتاه‌تر و تابستان‌ها هفت روز و نیم طولانی‌تر است. گرمایش زمین فصول را متوقف نمی‌کند، اما باعث می شود روندهای طولانی مدت در شرایط زمستانی قوی و شتابان باشد. شانس به سمت افراط های داغ‌تر تغییر می‌کند.
طی دو دهه گذشته، سوانح مرتبط با اقلیم در مقایسه با دو دهه ماقبلش تقریباً دو برابر شده و بیش از 4 میلیارد نفر را تحت اثر قرار داده است. طبق گزارش دفتر کاهش ریسک سوانح سازمان ملل متحد (UNDRR) با عنوان هزینه انسانی سوانح طبیعی ۲۰۲۰، «در دوره ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹، تعداد۷هزار و ۳۴۸ رویداد فاجعه بزرگ ثبت شده که جان 1.23 میلیون نفر را گرفته است، 4.2 میلیارد نفر را تحت اثر قرار داده و تقریباً 2.97 هزار میلیارد دلار آمریکا خسارت مالی به همراه داشته است.» انتظار می رود این روند ادامه یابد زیرا غلظت دی اکسید کربن در حال حاضر در بالاترین سطح در حداقل 2 میلیون سال گذشته با حدود 148 درصد بالاتر از سطوح دی اکسید کربن در دوران قبل از صنعتی است.
در سال ۲۰۱۵ (اسفند ۱۳۹۳) در سومین کنفرانس جهانی سازمان ملل در مورد کاهش ریسک سوانح در سندای، ژاپن، که نگارنده نیز حاضر بود، بر اهمیت جوامع محلی تاکید فراوان شد. در چارچوب سندای که در پایان آن کنفرانس منتشر شد تاکید شد که سوانح طبیعی در سطح محلی بیشترین ضربه را می‌زند و می‌تواند باعث تلفات جانی و تحولات اجتماعی و اقتصادی بزرگ شود. وقوع سوانح ناگهانی (مانند زلزله و سیلاب‌های ناگهانی) سالانه میلیون ها نفر را آواره می‌کندسوانح که بسیاری از آنها با تغییرات اقلیمی تشدید می‌شوند، اثر منفی بزرگی بر سرمایه گذاری در توسعه پایدار گذاشته شده و می شود. در سطح محلی ظرفیت‌ها باید فوراً تقویت شوند. چارچوب سندای برای کاهش ریسک سوانح در رویکرد خود «متمرکز بر مردم و اقدام محور» است و در مورد ریسک همه سوانح -کوچک و بزرگ ناشی از مخاطرات مصنوعی یا طبیعی و همچنین مخاطرات مربوط به آنها – مخاطرات و ریسکهای محیط زیستی فناورانه و بیولوژیک اعمال می‌شود. مهم است که از طریق سامانه‌های هشدار اولیه، آسیب به مردم، دارایی‌ها و معیشت را به حداقل برسانیم. این امر به ویژه در مورد خطرات ناگهانی یا سریع مانند سونامی، طوفان ها و فوران های آتشفشانی مهم است، اما به خطرات کندتر مانند خشکسالی و شیوع بیماری نیز مرتبط است. برای یک سامانه هشدار اولیه کافی نیست که یک ریسک ورودی را به درستی شناسایی کند، بلکه باید اطمینان حاصل کند که جمعیت و بخش‌هایی که در معرض ریسک هستند می‌توانند هشدار را دریافت کنند، آن را درک کنند و مهمتر از همه، بر اساس آن عمل کنند. از این رو، یک هشدار زودهنگام باید اقدامات اولیه را آغاز کند. در مورد خطرات سریع، گاهی اوقات این به معنای تخلیه و جستجوی سرپناه مناسب است.
بر اساس گزارش سوانح آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۱ مردم همچنان در نتیجه مخاطرات طبیعی جان خود را از دست می‌دهند. پیش بینی می‌شود دمای جهانی تا سال ۲۱۰۰ تا ۳.۲ درجه سانتیگراد افزایش یابد و تا ۲۰۳۰ برآورد متوسط خسارت سالانه تا ۴۱۵ میلیارد دلار بیشتر شود. کشورهای در حال توسعه مستعدترین کشورها در برابر سوانح هستند. و به طور متوسط ​​سالانه ۲.۱ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) را از دست می‌دهند. هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم (IPCC) در گزارش خود در اوت ۲۰۲۱ هشدار قرمز برای بشریت صادر کرد. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد تاکید کرد که پنجره فرصت برای جلوگیری از بدترین آثار تغییر اقلیم به سرعت در حال بسته شدن است، زیرا هیچ منطقه ای از فاجعه قریب الوقوع مصون نیست. از آنجایی که همه‌گیری کووید-۱۹ همچنان باعث رنج و عذاب شدید می‌شود، توانایی دولت‌ها برای واکنش به تغییرات اقلیمی ریسک سوانح را بیشتر و تاب آوری را تضعیف می‌کند. به عنوان مثال، در حالی که کشور های در حال توسعه کوچک مسئول انتشار کمتر از یک درصد از انتشار جهانی co2 هستند ولی به طور نامتناسبی از آثار تغییر اقلیم رنج می‌برند.
حال به حکمرانی مبتنی بر ریسک برای کاهش ریسک سوانح و تاب‌آوری بپردازیم. در حالی که تاب‌آوری به توانایی یک سامانه جامعه در معرض خطر برای مقاومت، جذب، سازگاری، انطباق، تبدیل و بازیابی از اثرات یک خطر، به صورت به موقع و کارآمد اشاره دارد. حکمرانی مبتنی بر ریسک، بر پیشگیری از سوانح جدید و کاهش ریسک فاجعه موجود و مدیریت ریسک باقیمانده تمرکز دارد. حکمرانی مبتنی بر ریسک همچنین به ادغام راهبردهای کاهش ریسک سوانح فرآیند آمادگی در برابر سوانح ، برنامه‌ریزی کاربری زمین، سرمایه‌گذاری، توسعه شهری و برنامه‌های توسعه اقتصادی برای مدیریت و بازیابی مؤثر در تمام سطوح جامعه می پردازد. بنابراین مدیریت سوانح ریسک مخاطرات اقلیمی مستلزم سامانه های حاکمیتی قوی است. در چنین سامانه‌هایی بر پایه قوانین و سیاست‌های مناسب، رهبری قوی، نهادها و سازوکار‌های هماهنگی، نقش‌ها و مسئولیت‌های روشن، منابع کافی و نظارت اعمال شود.