خطاب به رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست

تنها ساختار اداری مدیریت جنگل و طبیعت در ایران نیست که به شکل دوره‌ای تغییر می‌کند. نگاهی به گذشته نشان می‌دهد که ساختارهای مدیریت جنگل در بخش فنی نیز ناپایدار و بسیار متغیر بوده‌اند. از رهاشدگی ۹۳ درصدی جنگل‌های کشور که بگذریم، مدیریت فنی در همان سطح هفت‌درصدی جنگل‌های شمال نیز بسیار تغییر پیدا کرده است. از «قطع یکسره» دهه ۱۳۳۰ تا «قطع نواری» در دهه ۱۳۴۰ و سپس «قطع تک‌گزینی» که از دهه ۱۳۵۰ تا توقف بهره‌برداری چوبی ادامه داشت، همه و همه بیانگر آن است که حتی بهره‌برداری چوبی از هیرکانی هم پروتکلی پایدار نداشت و به‌صورت دوره‌ای و بر مبنای آزمون و خطا یا دست‌بالا، با پشتوانه متن‌های ترجمه‌شده اروپایی تغییر می‌کرد.

به بهانه ۲۲ آوریل، روز زمین

برداشت یا عدم برداشت از درختان شکسته و افتاده همچنان موضوعی داغ در میان کارشناسان است. درحالی‌که برخی از اساتید و کارشناسان چنین برداشتی را آسیب‌زننده به جنگل می‌دانند و معتقدند کار سازمان منابع‌طبیعی و آبخیزداری‌ تأمین چوب برای کارخانه‌ها و درآمدزایی از این طریق نیست، گروه دیگری از کارشناسان و اساتید چنین برداشتی را به‌شکل محدود می‌پذیرند. روزنامه «پیام ما» تلاش کرده در حد وسع و توان خود دیدگاه‌های دو طرف را پوشش دهد. پنجشنبه، ۲۲ آذر، یادداشتی در همین زمینه منتشر شد که گروه مخالفان برداشت انتقاداتی به آن داشتند. «حنیف‌رضا گلزار»، کارشناس خاک، یکی از مخالفان برداشت است که در هفت بخش انتقادات خود را مطرح کرده است.

در آستانه گرامیداشت یکصدمین روز برپایی دولت جدید و در همان روزهایی که معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست در نشست کاپ ۲۹ در حال تبیین دیدگاه‌هایش درباره چگونگی مقابله با تغییراقلیم و گرمایش زمین در پی افزایش تولید کربن مازاد بود، درست در همان روزهایی که سه نیروگاه مازوت‌سوز کشور خاموش شد تا به قیمت بی‌برقی و خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده با هدف سلامت عمومی، سهم ایران در تولید کربن مازاد در آستانه شرکت در این نشست جهانی اندکی کاهش یابد، خبر تکان‌دهنده شکستن قانون مترقی توقف بهره‌برداری چوبی از جنگل‌های شمال منتشر شد. این بهره‌برداری با دستاویز تبصره ۱ ماده ۳۶ قانون برنامه هفتم توسعه کشور مبنی‌بر مجاز شمردن بیرون کشیدن درختان شکسته و افتاده، آفت‌زده و خطرساز در حاشیه جاده‌های جنگلی شمال، فضای سرد کنشگری برای امروز و فردای محیط‌زیست و منابع طبیعی کشور را سردتر و دلبستگان به وعده‌های دولت سیزدهم را در بهره‌گیری از دیدگاه‌های کارشناسی برای پیشبرد منافع ملی ناامیدتر کرده است.

نقدی بر روش وزیر جهادکشاورزی برای گزینش رئیسان سازمان‌های منابع‌طبیع و امور اراضی