کنشگران منابع طبیعی و محیط زیست به ویژه آنانی که ریشه در استان‌های زاگرسی دارند؛ همواره از توجه بیش از حد جامعه به جنگل‌های شمال کشور انتقاد و گله دارند. آنها می‌گویند از 14 میلیون هکتار جنگل‌های کشور فقط 2 میلیون هکتار یا کمتر از 15 درصد این جنگل‌ها در شمال کشور قرار دارد اما عمده توجه جامعه و مسئولان به جنگل‌های شمال کشور است.صرف‌نظر از داوری در باره این دیدگاه‌ واقعیت این است که به جنگل‌های زاگرس نیز پرداخته شده و حتی در سازمان متولی دفتر فنی آن از شمال جدا شده و دارای تشکیلات و تخصص مربوط به خود است ولی اگر اقدامات به عمل آمده ناکافی و عملکردها فاقد نتیجه مورد انتظار بوده است؛ باید در نظر داشت که این جمع‌بندی عمومیت داشته و مشکلی ملی و در نوع خود رویکردی متوازن است.

اما آنچه در دهه اخیر بیشتر موجب نگرانی شده پدیده خشکیدگی درختان بلوط به عنوان مهم‌ترین گونه درختی در جنگل‌های زاگرس است که بازدیدها، مطالعات و اقدامات بسیاری نیز در بررسی، شناخت و توقف آن صورت گرفته است. حتی عده‌ای معتقدند این امر نه یک پدیده گیاه پزشکی و بیماری یا آفت جنگل‌ها که به معنی زوال اکوسیستم جنگل‌های زاگرس است. از طرف دیگر آتش سوزی‌های گسترده دو سه سال اخیر در این جنگل‌ها حتی مناطق حفاظت شده محیط زیست، -که اطفای آن حتی جان عزیز جوانان علاقمند به طبیعت کشور را نیز ستانده است- مزید بر نگرانی خشکیدگی شده و همراه با مسائل دیگری مانند زغال‌گیری غیرمجاز، بر ضرورت توجه جدی‌تر بر حفاظت و مدیریت این جنگل‌ها افزوده است. خواست عمومی توجه بیشتر به جنگل‌های زاگرس سبب پیگیری موضوع توسط نماینده درود و ازنا در مجلس شورای اسلامی شده و بنا بر اخبار رسانه‌ها ایشان در دی‌ماه 1399 خواهان تشکیل کمیته ملی راهبری نجات جنگل زاگرس با مسئولیت ریاست جمهوری و متناظر آن در استان‌ها با مسئولیت استانداران، تعیین ردیف مستقل در بودجه سالانه، شناسایی و پهنه‌بندی مناطق آسیب دیده شده است. یک ماه بعد و در بهمن 1399 با دستور رئیس جمهور وقت، ستاد ملی راهبری حمایت از جنگل‌‌های زاگرس به ریاست معاون اول رئیس جمهور تشکیل و نخستین جلسه آن با عضویت دوازده نفر از وزرا، رئیسان سازمان‌ها، رئیس کمیسیون کشاورزی مجلس و نماینده پیشنهاد دهنده این ساختار برگزار شد. معاون اول رییس جمهور در این جلسه با اشاره به اینکه موضوع حمایت از جنگل‌‌های زاگرس جزو اولویت‌های کشور است گفت: «این واقعیت که آب، خاک و حیات بخش وسیعی از ایران به جنگل‌های زاگرس وابسته است، نشان می‌دهد که باید برای حفاظت از این منابع ارزشمند، همه تلاش خود را به کار گیریم. تدوین سند جامعی با عنوان حفاظت و احیا از جنگل‌های زاگرس یک ضرورت است. در این سند باید فهرست موضوعات اصلی درباره جنگل‌های زاگرس تهیه و مسئول هر یک از موضوعات مشخص شود و به طور دقیق تعیین شود که چه دستگاه‌هایی و ظرف چه زمانی باید وظیفه واگذار شده را به انجام برساند.» پیگیری اخبار این ستاد نشان می‌دهد که دومین جلسه آن نیز در مرداد سال 1400 برگزار و در آن از ابتکار سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری کشور در استفاده از نظرات و دیدگاه‌های کارشناسان و صاحب‌نظران دانشگاهی در تدوین سند جامع حفاظت و مدیریت پایدار بوم‌سازگان زاگرس ابراز خرسندی شده است.اگر چه تشکیل این گونه ستادها و این نوع اسناد بی‌سابقه نبوده و در سازمان متولی نمونه‌هایی از آن را می‌توان سراغ گرفت اما پیگیری نمایندگان و سطح اعضای حاضر در ستاد امید دوباره‌ای را زنده کرده که شاید با استفاده از دانش روز و تجربیات گذشته طرحی نو درانداخته شده و ساز و کار جدید این بار به نتایج ملموسی ختم گردد. اما متاسفانه تاکنون خبری از جلسه سوم ستاد منتشر نشده و سرنوشت سند جامع حفاظت و احیای جنگل‌های زاگرس نیز اطلاع رسانی نشده است. امید است حال که خواست عمومی با پیگیری نمایندگان و همراهی دولت هم‌راستا شده؛ و مسئول ستاد هم آن را اولویت کشور دانسته هرچه زودتر تکلیف این سند روشن شده و اقدامات عملی و میدانی آن آغاز گردد تا شمع امید برای پایندگی جنگل‌های زاگرس هم‌چنان روشن باقی بماند.