۶۳ سال از نخستین برنامه‌های میان‌مدتی که برای توسعه در کشور نوشته و به اجرا گذاشته شده می‌گذرد. چه کسی می‌تواند مدعی شود در همه این ۶ دهه ۶برنامه‌ای که پیش از پیروزی انقلاب اسلامی و ۶ برنامه‌ای که پس از پیروزی انقلاب اسلامی نوشته شد موفقیت حاصل شده است؟ اگر فقط یک مسأله از مسائل ایران را مد نظر قرار دهیم و آن را از منظر موفقیت برنامه‌نویسی از نظر بگذرانیم بهتر می‌توانیم آنچه روی داده لمس کنیم. در حال حاضر مقوله آب در ایران موقعیت پرچالشی را تجربه می‌کند. هیچ یک از برنامه‌های نوشته شده برای ایران نتوانسته وضعیت کشور را در مورد آب به یک ثبات حداقلی برساند و برنامه‌های نوشته شده آسیب جدی به مدیریت منابع آب وارد کرده‌ است.

اگر برنامه‌نویسی و ترسیم راه برای توسعه در همین مقوله آب را بنگریم خواهیم دید هیچ اثری از حضور زنان در این مسیر نبوده است. همین غیبت زنان در برنامه‌نویسی و سپس اجرا را می‌توان یکی از عواملی برشمرد که وضعیت حاکم در منابع آب به شرایطی کنونی رسیده است. مدیریت منابع آب از ابتدای شکل‌گیری دولت مدرن در ایران مانند بقیه حوزه‌ها مردانه بوه تا در نهایت در دولت دوازدهم این طلسم برای مدتی شکست. نگاهی به روند تشکیل وزارت نیرو این مسیر را بیشتر نمایان می‌کند؛ از زمان تاسیس بنگاه آبیاری ۷۸ سال می‌گذرد و از زمان تاسیس وزارت نیروی کنونی ۵۸ سال. در همه این سال‌ها زنان هیچ نقشی در این وزارتخانه به عنوان وزیر، معاون وزیر و مدیران ارشد نداشته‌اند. ساختار وزارت نیرو نشان می‌داد ۵ دهه در سطوح عالی خود مدیریت هیچ زنی را تجربه نکرده و همین دلیل این پرسش مطرح است: آیا آنچه اینک در ایران در زمینه مدیریت منابع آب تحمل می‌کنیم حاصل تک‌جنسیتی بودن تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها در این عرصه بوده است؟
فارغ از اینکه زنان در همه این سال‌ها تا چه اندازه توانسته‌اند پست‌های سیاسی ارشد کشور را احراز کنند و با چه موانعی در این مسیر مواجه بوده‌اند باید گفت جای خالی زنان در سطوح کلان تصمیم‌گیری برای توسعه مشهود ملموس بوده است. شاید بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به سبب افزایش تعداد زنان تحصیلکرده و متخصص مطالبه بیشتری از سوی زنان برای احراز پست‌های مدیریت ارشد مطرح شد اما هنوز فضای تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری کلان ایران به زنان میدان نداده است. یکی از این میدان‌ندادن‌ها را می‌توان در ابطال بخشنامه شورای عالی اداری کشور در تخصیص ۳۰درصد از پست‌های مدیریتی ارشد به زنان و جوانان توسط دیوان عدالت اداری به وضوح ملموس یافت. غیبت زنان در دولت سیزدهم به وضوح نمایان است و در همه یازده دوره فعالیت مجلس شورای اسلامی دیده‌ایم که هیچ زنی به عنوان رییس‌کمیسیون‌های تخصصی قوه مقننه انتخاب و تعیین نشده است. همین تک‌جنسیتی بودن در روند ریل‌گذاری برای توسعه به وضوح نشان می‌دهد که چرا هیچ یک از برنامه‌نویسی‌های توسعه‌ای ایران به سرانجام مطلوبی نرسیده است.