می‌گفتند، هیچ رقابتی برای سرپرستی‌اش در بین نبود، مگر بین شکست‌خورده‌ها و کارنابلدها. از پشت درهای بسته شنیده می‌شد، هیچ‌کس حاضر نیست راهی ساختمان ارگ خیابان آزادی شود و سکان وزارت نوپای میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی را بر عهده بگیرد. برخی گمانه‌زنی می‌کردند، «روح‌الله احمدزاده» با مهر مدیر اتوبوسی بر پیشانی‌اش، لابی‌گری‌های وسیعی را از خراسان برای رسیدن به این پست انجام داده. مدتی هم نام «سعید اوحدی»، معاون سابق سرمایه‌گذاری و برنامه‌ریزی سازمان میراث‌فرهنگی به چشم می‌خورد. حرمت‌الله رفیعی، محمدرضا دشتی و محسن منصوری هم جزو اسامی بودند که از سوی گروه‌های ذینفع این وزارتخانه نامشان در شبکه‌های مجازی مطرح ‌شد تا اسم و رسمی به‌هم بزنند اما نام‌های بی‌پایه و اساس‌شان مثل حباب روی آب ‌ترکید و به هوا ‌‌رفت.

فقط یک نام بود که از ابتدا در گمانه‌زنی‌ها بود و تا آخر هم بی‌رقیب ماند. البته این نام بین انتخاب وزارت ارشاد و وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی درماند تا این‌که دیروز به تاریخ چهارشنبه 20 مرداد 1400 پایگاه اطلاع‌رسانی دولت از ارسال فهرست وزرای پیشنهادی دولت ابراهیم رئیسی به مجلس خبر داد. جلوی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی این نوشته شده بود: «سیدعزت‌الله ضرغامی». علیرضا سلیمی، عضو هیات رئیسه مجلس هم این فهرست را تایید کرد اما تاکید هم کرد: « هنوز غیررسمی است.»
رسمی یا غیررسمی بودن این اسامی اما برای دوستداران میراث فرهنگی مهم نیست، آن‌ها با نامی روبه‌رو شدند که بالاخره در جایگاه پذیرش این کودک ناخواسته قرار گرفته است. این نام از قضا زمانی مدعی ریاست‌جمهوری بوده. بنابراین ماجرا دو حالت دارد یا رییس سابق صدا و سیما را به میدان بازی فرعی فرستادند یا این‌که شنیده‌های مبنی بر مهم نبودن این وزارتخانه برای حاکمیت بی‌پایه و اساس بوده است.
اگر از دل کارمندان این وزارتخانه بخواهید بشنوید، می‌گویند؛ از شر مدیران کارنابلد در فعالیت ستادی به تنگ آمده‌اند و شنیدن این نام خیالشان را راحت می‌کند اما اگر در جایگاه فعالان میراث‌فرهنگی، رسانه‌ها و کارشناسان باشید، آن‌ها همچنان نگران رویکرد ضرغامی در قبال آثار تاریخی و مواریث میراث فرهنگی ایران هستند.
مهمترین چالش در حال حاضر این است، وزارتخانه میراث فرهنگی هنوز سازمانی است که نتوانسته سر از تخم بیرون آورد و چارچوب یک وزارتخانه را پیدا کند. علی‌اصغر مونسان، هیچ وقت نخواست وارد چالش جدی برای رفع مشکلات اساسی این وزارتخانه شود، او مهندس عمران بود، معروف به شهرداری‌چی که اوج رزومه‌اش در منطقه پرسود کیش می‌گذشت. از کرامات او همین بس، با این‌که هیچ شانسی برای بودن در این سمت را نداشت، پنج روز مانده به رفتنش «آیین‌نامه رسانه وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی» که به نوعی تنگ کردن عرصه بر روزنامه‌نگاران است را امضا کرد.
او به جای تلاش برای رفع نواقص بنیادی این وزارتخانه در روزهای آخر، اوقاتش را به گرفتن ارتباط قوی با ائمه‌ جمعه شهرستان‌ها پر کرد تا شاید جایی در دل‌های اصولگرایان پیدا کند اما نشد.
ارزیابی آنچه مونسان کرد یا نکرد، نیازمند بررسی‌های عمیق‌تری است که قاعدتا باید از سوی مراجع پژوهشی و بازرسی کشور اعلام شود اما روندی که او رقم زد، نشان می‌دهد، دومین وزیر این وزارتخانه کم‌سن‌وسال راه دشواری در پیش دارد؛ البته اگر بخواهد، اقدام جدی برای ایجاد تحول با به کارگیری نظر کارشناسان، متخصصان و استادان دانشگاه به نفع حفظ میراث فرهنگی، توسعه گردشگری و رونق صنایع‌دستی در جهان بردارد.
نام «عزت‌الله ضرغامی» هم هراس‌برانگیز است، هم امیدوار کننده. امیدوارکننده از این نظر که او توان اجرای رویکردش در حوزه میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی را دارد اما اگر این رویکرد در راستای ساماندهی و هویت بخشی میراث فرهنگی ایران بر اساس اصول و قوانین از پیش تعیین شده این حوزه نباشد، بسیار هراس‌برانگیز می‌شود.
رزومه او، به هر حال پروپیمان‌ترین رزومه‌ای است که وزارت میراث فرهنگی به خود دیده اما نمی‌توان چشم روی این چالش بست: آیا قصه این کودک منزوی با حضور ضرغامی تبدیل به پروژه پرمخاطب تلویزیونی می‌شود یا پروژه‌ای شکست‌خورده که این وزارتخانه را به محاق می‌برد.