جنگل نزد غربی‌ها گاهی شبیه کویر نزد ایرانی‌هاست. غربی‌ها به‌دلیل برخورداری از عرصه‌های گسترده جنگلی، در اسطوره‌شناسی از جنگل با عنوان «جهنم سبز» یاد می‌کنند؛ درحالی‌که این جهنم برای ایرانیان «بهشت سبز» است. بااین‌حال، به گفته «بهمن نامورمطلق»، نشانه‌شناس و اسطوره‌شناس، انسان ایرانی در برخورد با این بهشت دچار نوعی دوگانگی است. ضمیر ناخودآگاه او را به‌سوی جنگل می‌کشاند، اما چون استفاده درست از این فضا را نیاموخته است، نمی‌داند چگونه باید از این میراث محافظت کند. به همین دلیل، زباله‌هایش را در جنگل رها می‌کند، شاخ‌وبرگ و حتی درختان را آتش می‌زند و به جنگل آسیب می‌رساند.

هزاران نفر که اغلب‌شان نوجوان هستند در رویدادی حاضر شده‌اند که چهره مجازی محبوب‌شان برای آنان تدارک دیده است و طولی نمی‌کشد که ویدئوهایی از جمعیت عظیم نسل زِد و آلفا که برای شخصیت محبوب‌شان دست و پا می‌شکنند، در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود. کاربران متعلق به نسل‌های پیشین با تعجب و انتقاد می‌پرسیدند «نیما تکیدو» کیست و چه کرده که در میان نسل زِد و آلفا چنین محبوب است؛ پرسشی که بیش از آنکه درباره یک یوتیوبر باشد، فاصله میان جهان فرهنگی نسل‌ها و ناتوانی آن‌ها در درک علایق یکدیگر را آشکار کرد. دیروز، حذف ویدئوهای کانال نیما تکیدو و جایگزینی تصویر آن با نشان فراجا، حاشیه‌های این رویداد را گسترده‌تر کرد؛ هرچند تا زمان تنظیم این گزارش هیچ توضیح رسمی درباره علت این تغییرات یا شایعه بازداشت او منتشر نشده است.

«عبدالمحسن نور» معروف به بشاری از تجار بزرگ مروارید بود که ۱۲۴ سال پیش تصمیم گرفت مسجدی در روستای «ماشه» در جزیره کیش بسازد، فضایی ساده برای عبادت و نیایش در کنار سواحل خلیج‌فارس که پس از چندین‌بار مرمت، هربار به حال خود رها شده است.

زنانی که هنر گذشته مادرانشان را احیا کردند تا بخشی از مبلغ آن را به حفظ و احیای قنات‌های روستاهایشان اختصاص دهند و چهار سال برای ثابت کردن نیتشان به مردان روستا تلاش کرده‌اند، حالا یکی از دلایل جهانی شدن نام روستای شفیع‌آباد شده‌اند و فقط یک چیز می‌خواهند: «حفظ و احیای قنات‌ها برای ادامه زندگی و زایش امید».

دسته‌ای حرکت می‌کنند، یک جای مشخص قرار می‌گذارند، جمع می‌شوند و معمولاً خانوادگی به دل جاده می‌زنند. همین حرکت دسته‌جمعی و دورهمی‌شان است که جذابیتشان را بیشتر می‌کند. خودروهایی که ۳۰ الی ۵۰ سال پیش تولید شده‌اند و برای چند نسل خاطره‌سازی کرده‌اند، همچنان سرپا هستند و حالا به یکی از جذابیت‌های گردشگری و سفر تبدیل شده‌اند.

هنوز موانع صادراتی، بازاریابی و رعایت حقوق مالکیت فکری و معنوی در حوزه صنایع‌دستی به‌صورت کامل رفع نشده که قطعی برق و خاموشی‌های گسترده، دردسرهای هنرمندان و تولیدکنندگان را مضاعف کرده است. یکی از هنرمندان فعال در حوزه سفال و سرامیک از مشکلات ناشی از قطعی برق در کارگاهش می‌گوید و معتقد است قطع سراسری برق نه‌تنها به توزیع یکنواخت انرژی کمک نمی‌کند، بلکه موجب مصرف انرژی و آلودگی‌های محیط‌زیستی بیشتر حداقل در حوزه صنایع‌دستی می‌شود. او که هشت‌سالی می‌شود در حوزه سرامیک کار می‌کند و هنوز هم بیمه صنایع‌دستی ندارد، بدون پشتوانه مالی و با سختی‌های بسیاری مسیرش را ساخته و حالا عمده محصولاتش به کشورهای دبی، بحرین، فرانسه و کانادا صادر می‌شوند.

پنج سال از اعلام ثبت ملی بازار فرانسه کیش به‌عنوان یکی از بناهای شاخص دوره معاصر در فهرست آثار غیرمنقول تاریخی فرهنگی ایران می‌گذرد. قرار بود این بنا بعد از مرمت و باززنده‌سازی تبدیل به موزه شماره۲ ایران باستان شود، درحالی‌که هر روز متروکه‌تر از قبل و به محل زندگی پرندگان، مارمولک‌ها و جانوران دیگر تبدیل می‌شود.

دومین‌بار است که طی یک سال گذشته، مردم پشت درِ موزه هنرهای معاصر صف‌های طولانی تشکیل می‌دهند تا بتوانند چشم‌هایشان را با تماشای آثار هنرمندان بزرگ دنیا نوازش دهند، با نقاشی‌ها عکس یادگاری بگیرند و با اشتراک عکس‌هایشان در شبکه‌های اجتماعی به آثار ارزشمندی که در کشورشان نگهداری می‌شود، افتخار کنند.

«رُگ‌بافی» به‌وسیله طناب‌هایی شکل می‌گیرد که سابقه چندصدساله دارند. بم را به‌جز خاطره تلخ زلزله ویرانگرش به ارگ قدیمی و خرماهای مضافتی‌اش می‌شناسند، اما می‌شود بم را با یک هنر هم به‌خاطر آورد.

سی‌وهفتمین نمایشگاه ملی صنایع‌دستی پس از یک سال وقفه، به‌مدت چهار روز در نمایشگاه‌ بین‌المللی تهران برگزار و با استقبال خوبی هم همراه شد. اما مسائل حل‌نشده از تجربه‌های قبلی را همچنان به دوش می‌کشید. وضعیت نه‌چندان خوب اقتصادی مردم موجب شد، اکثر بازدیدکنندگان فرش‌های خوش‌نقشه و لباس‌های مزونی دوخته‌شده از پارچه‌های دستباف و هنرهای دیگر را ببینند و در حسرت نداشتن بودجه کافی برای خرید آن آه بکشند.

حدود 20 دقیقه زمان می‌برد تا در اتاقی کاملا تاریک کاوش کنی، اشیای موجود در آن را بدون آنکه ببینی لمس کنی و برای چند دقیقه خودت را جای افرادی بگذاری که توانایی دیدن ندارند، همه این‌ها در موزه‌ علم و فناوری در کشور برمه سابق و میانمار امروزی اتفاق می‌افتد.

هفتهٔ دیزاین برای نخستین بار با حضور فعالان حوزه طراحی و دیزاین در شهر تهران برگزار شد، رویدادی که برگزاری آن در ایران احساس می‌شد تا فعالان این حوزه خودی نشان دهند و کم کاستی‌های آن در کشور ما نمایان شود.