در یکی از روایت‌هایی که پس از یک سال در روزنامه محلی «صبح ساحل» منتشر شده، مردی که در روز حادثه به‌عنوان ترخیص‌کار در بندر حضور داشته، می‌گوید شش ماه از کار بازمانده است. دو خودروی او در همان روز، یک پراید و یک تیبا به طور کامل در آتش سوخته‌اند و با وجود انجام کارشناسی، هنوز خسارتی دریافت نکرده است.

او می‌گوید: «یک سال گذشته، اما هنوز گزارش روشنی درباره علت حادثه ارائه نشده. ما حق داریم بدانیم چه اتفاقی افتاده.»

مطالبات او، تنها به جبران خسارت محدود نمی‌شود؛ از تعیین تکلیف حقوقی جان‌باختگان و حمایت بیمه‌ای بازماندگان گرفته تا امکان برگزاری مراسم یادبود و حتی نام‌گذاری مکانی به نام قربانیان.

او در ادامه می‌گوید: «غم ما با هیچ‌چیز جبران نمی‌شود، اما اگر حقیقت روشن شود و خانواده‌ها تنها نمانند، شاید بتوانیم دوباره به زندگی برگردیم. من ۱۱ ساعت در دل آتش بودم، حالا فقط می‌خواهم کسی صدای ما را بشنود.»

روایت دیگر مربوط به خانواده یک راننده کامیون است که در همان روز جان باخت.

برادر او در این یک سال، پیگیر شناسایی پیکر از طریق آزمایش DNA و همچنین دریافت خسارت بوده؛ مسیری که به گفته خودش با رفت‌وآمدهای طولانی میان دادگاه‌ها و ادارات همراه بوده است.

او می‌گوید مبلغ خسارت اعلام‌شده حتی کفاف خرید یک خودروی سبک را هم نمی‌دهد، درحالی‌که کامیون‌ها معمولاً با وام و اقساط خریداری می‌شوند: «طلبکارها سراغ من می‌آیند. نه ماشین مانده، نه نان‌آور. همه بدهی‌ها افتاده گردن من. گفتند دلجویی می‌شود، وضعیت بررسی می‌شود، اما خبری نشد. ما فقط حقمان را می‌خواهیم.»

در روایت دیگری، یک خانواده که برای دیدار فرزند سربازشان از مشهد به بندرعباس آمده بودند، در همان روز حادثه جان خود را از دست می‌دهند.

کامیونی که آن‌ها در آن حضور داشتند، به‌صورت شراکتی میان سه نفر بوده و معاش سه خانواده از طریق آن تأمین می‌شده است.

یکی از بستگان این خانواده می‌گوید: «این خودرو به طور کامل از بین رفت و سه خانواده بی‌درآمد شدند. ارزش کامیون حدود ۱۶ میلیارد تومان بود و حالا هم بیشتر شده، اما پولی که پرداخت شده حتی برای خرید نیمی از یک کامیون مشابه کافی نیست.»

او از بلاتکلیفی در تحویل لاشه خودرو هم می‌گوید؛ وضعیتی که میان بیمه و مراجع اداری معلق مانده است: «می‌گویند لاشه متعلق به مالک است، اما برای تحویل آن نامه رسمی می‌خواهند و همان نامه را هم صادر نمی‌کنند.»

با وجود پیگیری‌های حقوقی و وعده بررسی خسارت به قیمت روز، هنوز نتیجه مشخصی اعلام نشده است.

او تأکید می‌کند: «عزیزمان را از دست داده‌ایم و دارایی‌مان هم از بین رفته، اما مهم‌تر از همه روشن‌شدن حقیقت است. نباید این پرونده فقط در حد آمار جان‌باختگان باقی بماند.»

در میان این روایت‌ها، داستان زنی است که همسرش را در همان روز ازدست‌داده و حالا با دو کودک خردسال تنها مانده است. او با دیه‌ای که به گفته خودش کامل هم پرداخت نشده، روزگار می‌گذراند و هم‌زمان درگیر مشکلات معیشتی و پیگیری‌های حقوقی است.

همسرش با وجود سال‌ها کار در اسکله، تحت پوشش بیمه نبوده است. او می‌گوید: «حدود هفت سال کار می‌کرد، سرکارگر بود، اما بیمه نداشت و حالا هم حمایتی شامل حال ما نمی‌شود.»

یک سال گذشته، اما برای این خانواده‌ها زمان متوقف شده است؛ میان فقدان، بدهی، و پرسشی که هنوز پاسخی برایش پیدا نشده: در بندر شهید رجایی چه اتفاقی افتاد؟