در روزهای گذشته شاهد حوادث تلخی در کشور بودیم. حوادثی که حالا به فاصله زمانی کم از یکدیگر روی می‌دهد و کشور را به خاموشی کشانده است. اتفاقاتی که بی‌شک نتیجه برخی سیاستگذاری‌های غلط گذشته است. حوادث دی‌ماه ۱۴۰۴ هر چند که بر بستر مسائل اقتصادی آغاز شد، اما ریشه را می‌توان در ساحت سیاست جست‌وجو کرد. نشانه‌گرفتن یک فرد، گروه یا کشوربه‌عنوان متهم انحراف اعتراضات اقتصادی مصداق آدرس غلط دادن و سر زیر برف کردن است.

با پایان‌یافتن هر برهه اعتراضی صحبت از لزوم ایجاد سازوکار قانونی برای شنیدن اعتراض‌های مردمی به میان می‌آید و چون نهادهای تصمیم‌گیر باور قلبی به حل مسئله ندارند، موضوع در حد گفتاردرمانی باقی می‌ماند.

در ادوار پیشین سناریوی تکراری به خشونت کشیده ‌شدن اعتراض‌ها با دخالت یا بدون دخالت بیگانه و درنهایت مقابل هم قرار دادن مردم پس از هزینه‌های مالی و انسانی قابل‌توجه، تنها به دوقطبی‌سازی هر چه بیشتر جامعه و درنهایت ناامیدی گسترده منجر شده است.

جوانی که نتیجه تلاش خود را در زمین اقتصاد دریافت نمی‌کند و صدایش میان دوگانه اعتراض و اغتشاش گم می‌شود و هیچ پاسخی برای مشکلاتش ندارد، لاجرم چیزی جز سرخوردگی نصیبش نمی‌شود.

ازاین‌رو سیاستگذاران کلان کشور باید فرصت‌سوزی را تمام کنند و با بازنگری در راهبردهای سیاسی بدون توجه به وضعیت شعارزده رسانه‌ای طرحی نو دراندازند. انسجام اجتماعی حاصل از جنگ دوازده‌روزه که با اتفاقات دی ۱۴۰۴ از دست رفت، نمونه بارز فرصت‌سوزی در زمین سیاست بود.

بعد از هر بار خاموشی صدای اعتراضات اصل مسئله زیر فرش رانده می‌شود تا برخی صاحبان تریبون بدون راهبرد درازمدت با اظهارنظرهای «شاذ» موجب کشت بذری تازه از خشم در ذهن جامعه سرخورده شوند.

همبستگی اجتماعی که توانست در دوازده روز تهاجم رژیم اسرائیل، سد دفاعی برای ایران ایجاد کند، حالا با دوقطبی جدید مدافعان و آشوبگران هدف گرفته شده است. سیاستگذار به‌جای باز کردن آغوش برای شنیدن صدای معترضان به وضعیت موجود راه سابق خود را می‌رود و معترض اقتصادی بدون دریافت پاسخ به حال خود رها می‌شود.

در این شرایط کارشناسان و کسانی که به آینده وطن علاقه دارند، باید تمام خطرهای ممکن که آنها را تهدید می‌کند، به جان بخرند و با صراحت لهجه این حقیقت را بازگو کنند؛ چراکه تجاهل سیاستگذار پس از هر برهه سرنوشت‌ساز در کشور می‌تواند عواقب فاجعه‌بار سیاسی و اجتماعی به‌همراه داشته باشد.

بنابراین، حالا که به هر ترتیبی حاکمیت در برهه حساس به فکر جراحی اقتصادی افتاده، باید دست از برخی سیاست‌های خود بکشد و با درک شرایط کشور و با حفظ کیان ایران راهبردی برای گذر کشور از سایه جنگ طراحی کند.