زمستان‌ ۱۴۰۳ با برف اندکش به پایان رسیده و کیسه‌های زردرنگ حاوی نمک و شن همچنان در گوشه‌وکنار شهرها به چشم می‌خورند. متأسفانه و با وجود توسعه فناوری‌های مختلف درباره پیشگیری از یخ‌زدگی معابر و خیابان‌ها و همچنین، تولید محصولات دوستدار محیط‌زیست در حوزه یخ‌زدایی، استفاده از مخلوط شن و نمک همچنان به‌عنوان روش اصلی یخ‌زدایی و برف‌روبی در کشور مطرح است. روشی که هرچند در مواردی محدود، به‌صورت مکانیزه صورت می‌گیرد، ولی در غالب موارد، این کار توسط نیروی انسانی و با استفاده از تجهیزاتی چون بیل و ریختن مخلوط شن و نمک از روی کامیون‌ها بر روی سطح خیابان‌ها انجام می‌شود.

پس از سال ۱۳۸۸ و تصمیم مدیریت شهری و ... مبنی‌بر استفاده از مخازن فلزی در برخی از معابر مهم شهری، استفاده از مخازن گالوانیزه به‌تدریج در سطح شهر تهران و حتی دیگر شهرهای کشور توسعه‌ یافت و مخازن پلاستیکی با مخازن فلزی جایگزین شد. موضوعی که به‌تدریج فراگیر شد و امروزه غالب مخازن پسماند ذخیره‌سازی کشور را مخازن فلزی تشکیل داده‌اند. ولی آیا این تغییر رویه به‌نفع شهروندان و محیط‌زیست کشور بوده است؟! با بررسی وضعیت فعلی و گذشته مدیریت پسماندها در کشورهای توسعه‌یافته و همچنین نتایج برخی از پژوهش‌های بومی (همچون گزارش جهاددانشگاهی دانشگاه صنعتی شریف- ارزیابی زیست‌محیطی مکانیزاسیون خدمات شهری) و مشاهدات میدانی متخصصین از سایر کشورهای توسعه‌یافته، می‌توان به این نتیجه رسید که درصورت مدیریت اصولی پسماندها، استفاده از مخازن ۱۱۰۰لیتری پلاستیکی در مقایسه با مخازن فلزی (گالوانیزه) چه از لحاظ اقتصادی و چه از لحاظ زیست‌محیطی و بهداشتی مقرون‌به‌صرفه‌تر خواهد بود. لذا در ادامه تلاش شده است موضوع استفاده گسترده از مخازن گالوانیزه در فرایند مدیریت پسماند کشور مورد آسیب‌شناسی و بررسی کارشناسی قرار گیرد.